Ad Astra

Photograph © Andrew Dunn, 3 December 2005, http://www.andrewdunnphoto.com/

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα ενώ η μπάλα έχει αρχίσει να παίρνει και άλλα αριστουργήματα της αρχαιότητας που βρίσκονται σε μεγάλα μουσεία του εξωτερικού, όπως για παράδειγμα η Νίκη της Σαμοθράκης. Πολλοί έχουμε φωνάξει για αυτό που θεωρούμε αυτονόητο πόσοι όμως έχουμε προσπαθήσει να δούμε παραπέρα από το “είναι δικά μας!”;

Όταν ένας άνθρωπος διαπράξει μία εγκληματική πράξη δεν διώκεται αν έχουν περάσει κάποια χρόνια χωρίς να έχει συλληφθεί. Φυσικά εδώ δεν πρόκειται για άνθρωπο αλλά ιστορίες λαών οπότε η έννοια του χρόνου είναι διαφορετική, όπως επίσης διαφορετική είναι και η κουλτούρα της κάθε εποχής. Σε έναν κόσμο που πηγαίνει ολοταχώς προς την παγκοσμιοποίηση μία τέτοια κίνηση θα λειτουργούσε υπέρ της Ελλάδας;

Από το Βρετανικό μουσείο και από το Λούβρο περνάνε εκατομμύρια τουριστών και όποιος έχει πάει ξέρει ότι τα εκθέματά μας βρίσκονται στις πιο προνομιούχες θέσεις σε δύο από τα πιο διάσημα μουσεία στον κόσμο! Δεν τα προβάλλουν σαν δικά τους, κάθε άλλο, πρόκειται για υπερτονισμένα εκθέματα με την σφραγίδα της χώρας μας στις δύο πιο κοσμοπολίτικες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Υπάρχει καλύτερος πρεσβευτής σου στον κόσμο από αυτό;

Και όταν βγαίνει στην επιφάνεια το επιχείρημα ότι “μας παίρνουν τον τουρισμό” θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα από τα πιο άστοχα επιχειρήματα. Κάποιος που θαυμάζει την αρχαία Ελλάδα έρχεται να δει τον Παρθενώνα δεν πηγαίνει στο Λονδίνο να δει τα μάρμαρά του σε ένα μουσείο. Κάποιος βέβαια που επισκέπτεται το Λονδίνο πηγαίνει σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου και εκεί μπορεί να εντυπωσιαστεί και να σχεδιάσει το επόμενο ταξίδι του… Μήπως τελικά είναι τιμή μας να έχουν εκθέματά μας τις καλύτερες θέσεις στα μεγαλύτερα μουσεία και κακομοιριά να γκρινιάζουμε σαν μωρά παιδιά “είναι δικό μου, είναι δικό μου, είναι δικό μου!”;

Μικροί απαίδευτοι και απονήρευτοι αναγνώστες αυτού του ιστολογίου… Πρέπει να μάθετε να διαβάζετε τις λέξεις πίσω από τις λέξεις, τα νοήματα πίσω από τις γραμμές… Σε πρώτη παγκόσμια μετάδοση (εκτός Τουρκίας που το wordpress τρώει πόρτα) σας αποδεικνύω την συνομωσία που παίζεται στις πλάτες του Έλληνα αγρότη, του περιβάλλοντος και των ύπουλων κέντρων που ελέγχουν φαινομενικά αντίπαλα κόμματα. Εκεί που όλα τα στόματα κλείνουν, θα τα βγάλω όλα στη φόρα, περιμένοντας στήριξη μόνο από τους Έψιλον από τα άστρα και προστασία από κοσμοσφαίρες τεριρέμ κλπ.

Είδατε όλοι την τεράστια οικολογική καταστροφή που έλαβε και λαμβάνει χώρα στα Ζωνιανά και τα περίχωρα. Έχουν καταστραφεί δάση ολόκληρα! Κανένας δεν μιλάει για τον πληθυσμό των αρουραίων και των πασχαλίτσων  που εξαφανίζονται. Για το οξυγόνο που θα στερηθούμε τα επόμενα χρόνια λόγω της έλλειψης πρασίνου! Και όλα αυτά στις πλάτες του κρητικού αγρότη ο οποίος όμως παραμένει περήφανος και αρνείται να πέσει στο επίπεδο των Λαρισαίων και να αποκλείσει τους δρόμους με Porsche.

Και όμως, μέσα από τις δηλώσεις πολιτικών καταλαβαίνουμε ότι όλα είναι προσχεδιασμένα από τους πολιτικούς μας! Ο Κωστάκης το είπε εξάλλου, “Όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος!”. Παράλληλα ο Γιωργάκης μιλάει για αποποινικοποίηση… Κώστας σπέρνει, Γιώργος θερίζει! Είναι ηλίου φαεινότερο! Προσχεδιασμένες τεχνικές εξαθλίωσης τοπικών περιοχών ώστε να μπορεί να υπερκοστολογηθεί η προσπάθεια αναδάσωσης και στο καπάκι έρχεται και η αποποινικοποίηση για να μπορέσει να υπάρξει αγοραστικό κοινό. Αν ο Κώστας προχωρούσε από τώρα στην αποποινικοποίηση τι θα γινότανε όλα αυτά τα περισσευούμενα κονδύλια??? 

Όλο προσχεδιασμένο σας λέω, τους Αμερικάνους δεν έχω καταφέρει να εμπλέξω ακόμα γιατί στάνταρτ φταίνε, όπως φταίει επίσης και η παγκοσμιοποίηση, οι Κινέζοι, ο Κθούλου, τα μεταλλαγμένα, η κόκα κόλα, οι Νεφιλίμ και οι Ελοχίμ.

Τριγύριζε καιρό στη γειτονιά. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι αδέσποτος, καθαρόαιμο σέττερ σκεφτόμουνα, αν είναι δυνατόν… “Μάλλον τον έχουν σε κάποιο σπίτι και τον αφήνουν να τριγυρίζει” συνέχιζα με το κεφάλι μου.

Μετά παρατηρήσαμε ότι ο σκυλάκος ψοφούσε της πείνας, είχε ένα τρέμουλο και κάτι πληγές. Όσο τον ταΐζαμε ξεκίνησε έρευνα στην γειτονιά. Ποιος, πού, πότε κλπ. Καρατσεκαρισμένο λοιπόν, το ζωντανό είναι αδέσποτο. Παράλληλα είχε αρχίσει να συνέρχεται σιγά σιγά και μέσα σε ένα πρακτικά άχρηστο brainstorming (αφου πάντα καταλήγει υπέρ του σκύλου) αποφασίστηκε πως πρέπει να πάει στο γιατρό.

Πρώτη φάση εξέταση για καλαζάρ και μετά βλέπουμε μας είπε η γιατρός που κόντευε να βάλει τα κλάματα. “Ρε παιδιά, για κάτι τέτοιες στιγμές ζω μας έλεγε. Για τον έναν που έρχεται κά8ε χρόνο και έχει μαζέψει από τον δρόμο ένα τόσο καλό σκυλί! 6 χρονών είναι περίπου, φαίνεται εκπαιδευμένος.”. Τρείς μέρες αγωνίας… Γιατί ποτέ δεν καταλάβαμε, ένας αδέσποτος σκύλος που είχαμε ταΐσει μερικές μέρες ήταν. Ευτυχώς περάσανε… Ο κόπρος ήταν καθαρός από καλαζάρ!

Φάση 2 πάμε για τις υπόλοιπες εξετάσεις. Ο φουκαράς ήταν τίγκα στα παράσιτα, απορώ αν κατάφερνε να κρατήσει κανένα θρεπτικό συστατικό από την τροφή του. Τον χαπακώσαμε με επιτυχία, ενώ τόσα που ήτανε τα βρωμοπαράσιτα θα χρειαζόταν να χαπακωθεί 3 φορές! Φοβερό πράγμα τα φάρμακα… άνοιξε η όρεξή του και έτρωγε σαν παλαβός, άρχιζε να πατάει καλύτερα. Για κάθε ενδεχόμενο έφαγε και τα απαραίτητα εμβόλια.

Πλέον είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε να του αγοράσουμε και σπίτι, να είναι ο κόπρος της γειτονιάς με σπίτι. Και τότε εμφανίστηκαν οι κυνηγοί… Πουλόσκυλα τα σέττερ, αν είναι και εκπαιδευμένα γίνονται άριστα εργαλεία για το διεστραμμένο σπορ. Αρχικά ήρθαν οι μπηχτές… “Αν δεν μπορείτε να το κρατήσετε εσείς να δω εγώ τι μπορώ να κάνω…” ή “Λυμένος όλη τη μέρα? Να κυκλοφορεί στο δρόμο? Εγώ είμαι κυνηγός, αν θέλετε…”. Βλέπετε το καχεκτικό σκυλί είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του και εκεί που όλοι το είχανε ξεγραμμένο ξαφνικά ενδιαφερθήκανε “για το καλό του” (ένα εκπαιδευμένο σέττερ μπορεί να πιάσει 1000 ευρώπουλα). Σίγουρα υπάρχουν κυνηγοί που αγαπάνε τα σκυλιά τους και δεν τους συμπεριφέρονται σαν εργαλεία, αλλά με τόσες ιστορίες που έχουμε ακούσει για κακομεταχειρισμένα κυνηγόσκυλα…

Ο σκύλος ήταν χαρούμενος αφού έτρωγε, έπινε και κοπροσκύλιαζε αλλά κάτι δεν μας κολλούσε. Σκεφτόμασταν μήπως τον πάρουμε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Ρωτήσαμε τους πάντες, δεν είχε κανένας πρόβλημα. Αλλά να τον κλείσεις σε έναν (μεγάλο μεν) κήπο με γκαζόν και να μην βλέπει άνθρωπο όλη μέρα? Δεν μας πολυάρεσε σαν ιδέα αλλά είπαμε να το δοκιμάσουμε. Παράλληλα είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε και το ενδεχόμενο της αγγελίας με την υποσημείωση “ακατάλληλος για κυνήγι” αφού είναι γεγονός πως το μόνο πράγμα που κυνηγάει σωστά είναι αγκαλιές και χάδια.

Μέσα σε αυτούς τους καταιγιστικούς συλλογισμούς για το μέλλον του σκύλου ήρθε και η απόπειρα κλοπής του.. Από κυνηγούς βεβαίως βεβαίως! Αυτούς που είχαν ενδιαφερθεί για την ακρίβεια! Στην γειτονιά υπάρχουν πολλά αυτιά και μάτια. Κάποιοι τους είδανε και ακούσανε και τον διάλογό τους: “Δεν μπορεί… πρέπει να το έχουνε μαζέψει μέσα.. θα το βλέπαμε κάπου” ενώ ταυτόχρονα φέρνανε γύρω γύρω όσο μπορούσανε την πολυκατοικία (ευτυχώς στον ακάλυπτο έχεις πρόσβαση μόνο από μέσα). Εκεί πάρθηκε η πρώτη μεγάλη απόφαση: Lockdown! Η επιλογή του μένω έξω, με σπίτι και πιάτα δεν ήταν πλέον επιλογή. Στον ακάλυπτο και βλέπουμε… αν δεν μας βγει, βάζουμε αγγελία…

Μέχρι τώρα, ο Joey βρίσκεται στον κήπο, έχει αποκτήσει πιάτα, σπίτι, νοικοκυριό κλπ. Είναι πολύ ήσυχος, απίστευτα φιλικός με όλα τα δίποδα αθρωποειδή και σχεδόν αδιάφορος με άλλα τετράποδα. Κλαψουρίζει λίγο μόνο αν αργήσει να βγει την απογευματινή του βόλτα (το ωράριο δεν είναι πάντα σταθερό) και αυτό μόνο όταν καταλάβει ότι έχουμε γυρίσει σπίτι. Γενικά προσπαθούμε να τον βγάζουμε 3 βόλτες την ημέρα. Όταν δεν βγαίνει η 3^η βγαίνει 2. Είναι γεγονός ότι βαριέται λίγο ο φουκαράς μόνος του στον κήπο, καμιά φορά σκάβει και λίγο αλλά από ότι φαίνεται είχε δίκιο η γιατρός για την εκπαίδευση. Δεν γαβγίζει ποτέ, δεν γλύφει, στο σπίτι του μπήκε αμέσως και γενικά ακούει όταν τον μαλώνεις.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αγγελία δεν τον έχουμε βάλει ακόμα. Είμαστε 2 στην πολυκατοικία που τον φροντίζουμε, κουτσά στραβά τα φέρνουμε βόλτα. Του χρόνου που στρατεύεται ο άλλος θέλω να με δω.. Αν κάτσει και καμιά δουλειά που χρειάζεται ταξίδια θα έχουμε κλάματα! Αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι έτσι… όταν τον βρήκαμε ήταν σχεδόν λιπόθυμος, και παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές (λόγω μοναξιάς), είναι χαρούμενος! Πώς να τον βγάλεις αγγελία όταν δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα είναι καλύτερα??? Μου φαίνεται ότι ο Joey ήρθε για να μείνει…

Ποτέ μου δεν έπαιρνα τις εκλογές στα σοβαρά. Σαν μία μεγάλη ζωοπανήγυρη τις αντιμετώπιζα. Καταλάβαινα πάντα πως από την μία όλες οι κυβερνήσεις πηγαίνουν σε autopilot λόγω Ευρωπαικής Ένωσης και ΝΑΤΟ ενώ από την άλλη είχα αποδεχτεί και το φαγοπότι σαν αναγκαίο κακό και πιστεύω πως όποιος δεν το αποδέχεται (τουλάχιστον μέχρι ενός ορίου) είναι ή πολύ αφελής, ή πολύ βλάκας ή αθεράπευτα ονειροπόλος.

Ακόμη και τα ομόλογα είχα σχεδόν δεχτεί. Δεν έχω καθίσει να ελέγξω νούμερα αλλά οι πασόκοι μου λέγανε πως ήταν το μεγαλύτερο φαγοπότι της ιστορίας, οι μπλε λένε πως κάνανε και οι πράσινοι αντίστοιχα κλπ κλπ. Βαριόμουν να ακολουθήσω τέτοιες συζητήσεις, ήταν σαν να ακούς συζητήσεις μεταξύ γαυροβάζελων για το ποιους αδικεί η διαιτησία. Αστείο και παράλληλα θλιβερό θέαμα.

Με την ίδια αδιαφορία αντιμετώπιζα τις επερχόμενες εκλογές. Μόνο τις 2 μέρες άδεια σκεφτόμουν. Μέχρι που σκάσανε οι φωτιές… Κάπου εκεί μου κόπηκε το γέλιο. Για πρώτη φορά φοβήθηκα πραγματικά. Όχι επειδή απειλούμουν από φλόγες (πάλι καλά δηλαδή), αλλά από την αντιμετώπιση που είδα, κρατική και μη.

Στην μεταολυμπιακή Ελλάδα του 2007 καιγόντουσαν άνθρωποι ζωντανοί! Με βαριά καρδιά να σου πω πως δεν με ενδιαφέρουν τα στρέμματα δάσους και οι περιουσίες, που για την ακρίβεια με ενδιαφέρουν και μάλιστα πολύ, αλλά τέλος πάντων τα έχουμε δει να συμβαίνουν και σε “πολιτισμένες” χώρες. Να μην μπορούμε όμως ούτε να απομακρύνουμε τους ανθρώπους? Τέτοια ανοργανωσιά??? Η τεχνική που ακολουθείται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ανάλογη με αυτή του να βοσκάς ένα κοπάδι πρόβατα. Παίρνεις το κοπάδι των ανθρώπων και το μετακινείς μακριά από τις φλόγες. Ερώτηση: Αν δεν μπορείς να βοσκήσεις ένα κοπάδι πρόβατα πώς θες να κυβερνήσεις τον τόπο?

Συμπέρασματα 1

• Το να μην μπορέσεις να σβήσεις όλες τις φωτιές είναι λογικό.
• Το να μην μπορέσεις να σβήσεις καμία φωτιά δείχνει ανικανότητα.
• Το να καίγονται άνθρωποι ζωντανοί χωρίς να μπορείς να τους μετακινήσεις λίγο παραδίπλα δείχνει επικινδυνότητα.

Στο καπάκι μας έρχονται “ασύμμετρες απειλές”, αόρατοι εχθροί, κλίμα 9/11 και τα ρέστα. Κοινώς εδώ ο κόσμος καίγεται και οι άρχοντες του τόπου ασχολούνται με image making, πουλ μουρ και αποποίηση ευθυνών. Και φυσικά οι Έλληνες που ψοφάνε για συνομωσίες τσιμπάνε αμέσως το δόλωμα! Και αφού είναι αόρατος ο εχθρός ο κάθε ένας βλέπει ότι γουστάρει! Τους πασόκους, τους νεοδημοκράτες, τους Αλβανούς, τη CIA, την KGB, τους Τούρκους κλπ. Μέχρι που κάποιος θα τουφεκίσει κανένα φουκαρά με κανένα δίκαννο και θα λέει “τον πέρασα για εμπρηστή”…

Συμπεράσματα 2

• Το να προσπαθείς να εκμεταλλευτείς πολιτικά μια τραγωδία είναι αλητεία.
• Το να περνάς τους πάντες για ηλίθιους δείχνει αλαζονεία.
• Το να σκιαγραφείς εχθρούς χωρίς στοιχεία τη στιγμή που ο λαός είναι εξοργισμένος είναι απλά επικίνδυνο!

Και επειδή μέχρι τώρα οι πασόκοι θα χασκογελάνε κάτω από τα μουστάκια τους, ας έρθω και από εδώ. Πραγματικά τους θεωρώ πιο ικανούς ή για να ακριβολογώ λιγότερο επικίνδυνους. Λιγότερο άμεσα επικίνδυνους για την ακρίβεια. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, απλά θα σταθώ στο γεγονός ότι με την αφεντιά τους δεν είχαμε ποτέ κάτι αντίστοιχο και κάπου μουρμουρίζανε ότι αντιμετώπισαν αντίστοιχο αριθμό φωτιών χωρίς γράψουμε μαύρη ιστορία. Μπορεί απλά να στάθηκαν τυχεροί, να έβρεξε, να είχαν οι κάτοικοι πισίνες και να μπήκανε μέσα, εκατόμβη πάντως δεν είχαμε.

Οπότε ναι.. συμπεραίνω τελικά ότι ίσως να μπορούνε να βοσκήσουνε καλύτερα ένα κοπάδι πρόβατα σε σχέση με τους υπάρχοντες που μάλλον δεν κάνουν για κτηνοτρόφοι. Αλλα… υπάρχει ένα μεγάλο αλλά…

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην έκαψε την Ελλάδα σε μία νύχτα, ευθύνεται όμως σε μεγάλο βαθμό για αυτό που αποκαλούμε σήμερα “Νεοέλληνας”. Είναι αυτό που έμαθε στον μικροαστό τη χαρά του φαγοποτιού! Μέχρι τότε έτρωγε η λεγόμενη “αριστοκρατία”, με το ΠΑΣΟΚ είχαν δικαίωμα στην τεμπελιά και το βόλεμα και τα λαϊκά στρώματα πλέον. Φτάνει να έτρεχαν για το κόμμα και το κόμμα θα τους βόλευε. Έτσι σιγά σιγά δημιουργήθηκαν διάφορα οράματα όπως του καρεκλοκένταυρου, του συνδικαλιστή, του τεμπέλη στο δημόσιο, του “αφού όλοι τα παίρνουν” κλπ. Θα μου πεις μορφή ελευθερίας είναι και αυτή… Θα σου απαντήσω ότι είναι και μορφή εκφυλισμού επίσης… Το να έχεις την ευκαιρία να αλλάξεις την χώρα ξεμπροστιάζοντας τους μέχρι τότε “αριστοκράτες” δείχνοντας παράλληλα ανωτερότητα και αντί αυτού να δημιουργήσεις ορδές βλαχοαριστοκρατών είναι έγκλημα.

Το ότι οι διάδοχοί τους κάνανε τα ίδια είναι απλό φυσικό επακόλουθο. Δεν φταίνε αυτοί, εμείς τους το ζητήσαμε. Εμείς με τα νεοελληνικά “όνειρα ζωής”. Αν γουστάραμε να αλλάξουμε τον τόπο, την διαφθορά, την ασυδοσία, τον ωχαδερφισμό, την τεμπελιά και την λαμογιά θα το κάναμε. Αλλά δεν το κάνουμε γιατί γουστάρομε το όνειρο της ευκαιρίας, ότι θα βρούμε μία άκρη να βολευτούμε. Έχει περάσει στο DNA μας πλέον…

Μπορεί λοιπόν με το ΠΑΣΟΚ πιθανώς να μην κινδυνεύουμε να καούμε σε μία νύχτα, αλλά συνέβαλλε όσο κανένας άλλος στον εκφυλισμό μας και την κατάντια μας. Και φυσικά αυτό δεν θέλει να το αλλάξει καμία υποψήφια κυβέρνηση, γιατί αν το αλλάξει δεν θα είναι κυβέρνηση για πολύ. Εξάλλου οι υποψήφιες κυβερνήσεις αποτελούνται πλέον από νεοέλληνες και παλιούς αριστοκράτες και αν ποτέ βρεθεί κανένας ρομαντικός “εξωγήινος” εξορίζεται ως ιδιαίτερα επικίνδυνος.

Σε κάτι παλαιολιθικούς κομμουνιστές και λαικοαριστερούς δεν θα αναφερθώ γιατί είναι εκτός τόπου και χρόνου. Και οι φιλελεύθεροι? Ποιοι φιλελεύθεροι ρε? Για φιλελευθερισμούς είναι οι νεοέλληνες? Εδώ έτσι βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου, ζούγκλα θα γίνουμε αν μας αφήσεις λυτούς!

Για τους φασιστοχριστιανούς ούτε λόγος, είναι ακόμα πιο παλαιολιθικοί και σίγουρα πιο επικίνδυνοι ακόμη και για χειρότερο εκφυλισμό από αυτόν που έχουμε ήδη πάθει. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου τα λόγια του Carl Sagan:

Όταν εγείρονται οι φυλετικές προκαταλήψεις, σε καιρούς στέρησης ή πολέμων, σε περιόδους που προκαλείται η εθνική μας αυτοεκτίμηση ή το θάρρος μας, όταν αγωνιούμε για την μείωση του ζωτικού μας χώρου ή για τον αποπροσανατολισμό από τον αληθινό μας προορισμό, όταν γύρω μας φουντώνει ο φανατισμός και η άγνοια. Τότε είναι που οι ίδιες σκοταδιστικές απόψεις, γνωστές από το απώτατο παρελθόν, προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο. Η φλόγα του κεριού εξασθενεί. Το λιγοστό φως τρεμοσβήνει. Το σκοτάδι απλώνεται. Οι δαίμονες ξυπνούν.

Τι μένει λοιπόν να ψηφίσεις? Τι μπορείς να κάνεις? Από τη μία έχεις τους επικίνδυνους-ανίκανους. Να πάρεις το ρίσκο να ξαναβγούνε? Όλα είναι πιθανά, νεοέλληνες ψηφίζουν, αν τους τάξεις μία θέση στο δημόσιο ξεχνάνε τα πάντα.. Από την άλλη όμως δεν μου πάει να ψηφίσω κάποιον επειδή απλά τον θεωρώ λιγότερο άχρηστο αλλά και υπεύθυνο για το έκτρωμα που ονομάζεται “νεοέλληνας”. Και τα λευκά, τα άκυρα και την αποχή τα έχουν αχρηστέψει τελείως… Για πρώτη φορά στη ζωή μου φοβάμαι πως ότι και να κάνω, ότι και να ψηφίσω, ακόμη και αν δεν ψηφίσω, θα βάζω ένα λιθαράκι στην καταστροφή της χώρας. Είναι βαρύ πράγμα η ψήφος τελικά… ή μήπως τελικά όχι? Μήπως το πρόβλημα είναι τελικά στον “νεοέλληνα”?

Έρχεται η άδεια μου σε μία εβδομάδα και δεν έχω αποφασίσει ακόμα που θα πάω. Για την ακρίβεια ούτε καν που θέλω να πάω, τι θέλω να κάνω, τίποτα. Βαριέμαι να σκεφτώ, να οργανωθώ. Τελευταία στιγμή και ότι κάτσει…

Και εκεί που αναπολούσα διακοπές για να πάρω έμπνευση έπεσα πάνω στις φωτογραφίες από Μογγολία. Περίεργο μέρος.. πολύ περίεργο. Τουριστική ανάπτυξη κοντά στο 0. Φτάνεις Ουλάν Μπατόρ, πρωτεύουσα. Αν θεωρήσουμε ότι χώρες σαν την Πολωνία και την Αν. Γερμανία ήταν τα σοβαρά πρότζεκτ για το Σοβιετικό καθεστώς, καταλαβαίνεις αμέσως τι θα πει με Σοβιετική προχειρότητα.
Λαός νομαδικός μέχρι να φέρουν τον “πολιτισμό” οι Ρώσοι, έχουν μάθει να επιβιώνουν σε γιούρτες ή γκερ στη γλώσσα τους, ένα είδος σκηνής που χρησιμοποιείται σαν μόνιμος τόπος κατοικίας από περισσότερους από το 30% του πληθυσμού της χώρας ακόμη και σήμερα.

Και φυσικά σε ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος δεν μένεις για πολύ στη wannabe μεγαλούπολη. Υπάρχουν πολλές καλύτερες στον πλανήτη. Πρωί πρωί ξεκινάς για την στέπα. Μέση ωριαία ταχύτητα του λεωφορείου 40 χμ/ωρα, και πολλά βάζω. Μέχρι τόσο πάει, αν δεν θέλουμε να σπάσει στα 2 από τις λακούβες. Προορισμός ένα κάμπινγκ με γκερ μέσα στην στέπα.

Ο ουρανός σε αυτή τη χώρα είναι κάτι απίστευτο. Τέτοιο βαθύ γαλάζιο δεν έχω ξαναδεί. Και φαντάζομαι δεν χρειάζεται καν να αναφέρω βέβαια για το πώς φαίνονται τα αστέρια τη νύχτα μέσα από την θεοσκότεινη στέπα. Τσεκ ιν στο αντίσκηνό μας. Εκεί μας λύθηκε η απορία για το πώς επιβιώνουν οι Μογγόλοι σε αντίσκηνα και τόσο χαμηλές θερμοκρασίες. Έχουν επένδυση από δέρματα ζώων, αλλά χωρίς καμία ιδιαίτερη επεξεργασία. Και για την ακρίβεια έχουν και τη μυρωδιά…
Τέτοια προβατίλα μέσα στο δωμάτιο, που αφού άφηνες την πόρτα για κανένα μισάωρο ανοιχτή, μετά ανάβαμε τσιγάρο και το αφήναμε στο τασάκι να καίγεται σαν ..αρωματικό χώρου! Αλλά δεν βαριέσαι.. μια συνήθεια είναι όλα, και όταν σκάει και η κούραση απλά κοιμάσαι. Μέχρι τις 5-6 τουλάχιστον που ξυπνάνε οι ακρίδες-τζιτζίκια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλα ζωύφια που κάνουν τόση φασαρία. Πρέπει να ήταν εκατομμύρια έξω από το γκερ. Μερικά μπήκαν και μέσα για την ακρίβεια αλλά εξολοθρεύσαμε 2-3 για παραδειγματισμό και τα υπόλοιπα δεν ενοχλήσανε.
Ψιλοπράγματα πάντως αυτά τα ζουζούνια.. στην έρημο Γκόμπι είναι πιο hardcore τα πράγματα. Εκεί κυκλοφορούνε και αρουραίοι της ερήμου, οι οποίοι είναι κάτι σαν τυφλοπόντικες και δεν είναι επικίνδυνοι σαν τους δικούς μας. Απλά κυκλοφορούνε…

Η ώρα του φαγητού… φρέσκο γάλα φοράδας! Λίγοι το ήπιανε.. ευτυχώς κυκλοφορούσανε και κάτι μαρμελάδες για πρωινό τις οποίες τσάκισα. Αλλά το βραδινό είχε πιο πολλή πλάκα.. Ένα βραστό ζώο από αυτά που βοσκάνε ελεύθερα. Όποιος νομίζει ότι το πασχαλινό αρνί έχει έντονη μυρωδιά είναι γελασμένος. Ήταν και λίγο σκληρό (καλά καλά πολύ σκληρό ήτανε), αλλά τελικά λίγες πατάτες, λίγο κρέας, λίγα συνοδευτικά που είχανε, χορτάσαμε.
Το παραδοσιακό φαγητό των Μογγόλων πάντως είναι το “τα πετάμε όλα μέσα σε μία κατσαρόλα” και τους έχει μείνει από τις εποχές του Τζένγκινς Χαν και τις εκστρατείες που δεν είχαν πολυτέλεια μαγειρικής και απλά πετούσαν μέσα ό,τι είχανε. Τελικά σε όλες τις εποχές, σε όλο τον κόσμο, οι εργένηδες ίδιοι κοπρίτες είναι!

Μην φανταστείτε ότι έχει και πολλά πράγματα να κάνεις σε ένα καμπ στη μέση του πουθενά στην Μογγολία. Κάναμε ιππασία με μογγολικά άλογα τα οποία είναι πολύ μικρά, πως λέμε άλογο Άγγλου μπάτσου, το μισό περίπου. Πάντως απορώ πώς ισορροπούνε επάνω στα άλογα αφού όταν έτρεχε λίγο κόντευα να γίνω σούπερμαν. Τελικά επιβίωσα και από αυτό. Στην τοξοβολία έριχνα φυσικά στον γάμο του καραγκιόζη για να έρθει ταφόπλακα η ανακοίνωση των ντόπιων πως ένας Μογγόλος μαχητής μπορούσε να ρίχνει 15 βέλη το λεπτό την ώρα που ίππευε! Είναι η στιγμή που αισθάνεσαι τελείως άχρηστος και ανίκανος..

Με αυτά και αυτά περάσανε οι μέρες που αντιστοιχούσαν στην Μογγολία. Ακολουθούσε εξάλλου μεγάλη διαδρομή στην Κίνα. Ωραία εμπειρία η Μογγολία, είναι κάτι τελείως διαφορετικό, αλλά σίγουρα όχι για πολλές μέρες, εκτός και αν θες να ησυχάσεις, να αποκοπείς τελείως από τον πολιτισμό και να βιώσεις κάτι πραγματικά ανέπαφο από τον άνθρωπο.

Μερικές μέρες μετά τα γεγονότα του ΑΤ Ομονοίας που αναφέρω στο προηγούμενό ποστ, ένα εμετικό γεγονός έλαβε χώρα. Με σήμα κατατεθέν την βλαχομαγκιά που διακατέχει τους πολίτες αυτής της χώρας κάποιοι αποφάσισαν να στείλουν στην εντατική έναν φουκαρά αστυνομικό. Δυστυχώς η βλαχομαγκιά φαίνεται πως δεν έχει χρώματα και παρατάξεις. Είναι ποτισμένη στο DNA μας. Και όπως ο κομπλεξικός πουλούσε νταηλίκι στους φουκαράδες στην Ομόνοια, έτσι κάτι αντίστοιχα κομπλεξικοί βρήκαν έναν άνθρωπο μόνο και αδύναμο και βγάλανε τη μαγκιά τους.

Όπως κάθε καταχραστής μπάτσος οπλίζει το χέρι του κάθε μικροκακοποιού δημιουργώντας φαινόμενα Πάσσαρη, με τέτοιες κινήσεις κάτι παιδάκια σαν τα παραπάνω μετατρέπουν τον αστυνομικό που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του σε αστυνομικό που “εκπυρσοκροτεί το όπλο του” γιατί απλά είναι φοβισμένος.

Τα ίδια σκατά παντού.. γεμίζουμε ακραία στοιχεία και αρχίζουμε να χάνουμε την απλή λογική.

ΥΓ. Μέρος αυτού του ποστ, δημοσιεύθικε σαν σχόλιο εδω.

Όχι ρε παιδιά τέτοια λάσπη για την ΕΛ.ΑΣ. Αν δεν ξέρετε μην μιλάτε. Ότι είδατε στο τμήμα Ομονοίας είναι μέσα στα πλαίσια της καινούριας ανακριτικής οδηγίας των αστυνομικών οργάνων που έχει ως στόχο να έρχονται οι κρατούμενοι πιο κοντά με τον αστυνομικό, να κατανοούν τις δυσκολίες του επαγγέλματος και να μετανοούν επειδή αναγκάζονται οι αστυνομικοί να κουράζονται τόσο για τα δικά τους λάθη.

Η συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα ήταν αναγκαία γιατί ο αστυνομικός ήταν τραυματίας. Είχε πάει στο γυμναστήριο την προηγούμενη μέρα και είχε πάθει ένα τράβηγμα στον ώμο. Παρά τον πόνο του όμως, και αντί να κάνει χρήση της αναρρωτικής άδειας που δικαιούτω, αποφάσισε να αψηφήσει τον πόνο και να πάει να βοηθήσει τους συναδέλφους του.

Παράλληλα όμως, επρόκειτο και για πολύ φιλεύσπλαχνο άνθρωπο. Καταλαβαίνει τα επιπόλαια λάθη των συλληφθέντων και προσπαθεί να τους βοηθάει με όποιο τρόπο μπορεί. Γνωρίζοντας για την καινούρια ανακριτική οδηγία και παρακινούμενος από το πρόβλημα της ωμοπλάτης του (γιατί αλλιώς είναι πολύ περήφανος ώστε να βάλει άλλον να κάνει τη δουλειά του – ακόμη και αν υπάρχει σχετική οδηγία) αποφάσισε να το κάνει για να βοηθήσει τα παραστρατημένα αυτά παιδιά.

Τους είπε λοιπόν:

Κοιτάξτε παιδιά, ο ώμος μου με πεθαίνει και δεν θέλω να σας κρατήσω παραπάνω εδώ μέσα μέχρι να γίνω καλά. Αν συνεργαστείτε σωστά θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να φύγετε το δυνατόν γρηγορότερα. Ξέρετε, δεν είναι προσωπικό αλλά πρέπει να φάτε μερικά χαστούκια. Είναι η προβλεπόμενη διαδικασία. Αν δεν τα φάτε κινδυνεύω να χάσω τη δουλειά μου. Σας παρακαλώ, για το δικό σας καλό, δώστε μερικά χαστούκια ο ένας στον άλλο να ξεμπερδεύουμε μία ώρα αρχύτερα και μην ανησυχείτε για την αναφορά μου, θα σας αφήσω να την διαβάσετε πριν την υπογράψω.

Αυτό έγινε, και πέσανε όλοι να τον φάνε! Επειδή έκανε απλά τη δουλειά του και επειδή προσπάθησε να διευκολύνει λίγο τους συνανθρώπους του. Ε ήμαρτον ρε παιδιά… ήμαρτον!!!

Το ποστ του Melomenou μας υπέδειξε το blog της μητέρας του μικρού Άλεξ που εξαφανίστηκε πριν απο αρκετούς μήνες. Προσωπικά το είδα σαν μία καλή προσπάθεια για να μην ξεχαστεί η υπόθεση, όπως τόσες άλλες που “συγκινούν το πανελλήνιο” και 2 εβδομάδες μετά το έχουν ξεχάσει όλοι.

Πόσες φορές αναρωτηθήκατε “τι να απέγινε με την Χ υπόθεση?”. Ποιος ξέρει σε πόσους έχουν κλείσει την πόρτα τα κανάλια γιατι το θέμα τους “δεν πιάνει πλέον νούμερα”?. Ποιος ξέρει πώς συμπεριφέρεται το κράτος στους ανθρώπους και τις υποθέσεις τους όταν τα media σταματήσουν να ασχολούνται μαζί του?

Το internet πλέον μας δίνει τη δυνατότητα να μην ξεχάσουμε, όσο τουλάχιστον αντέχουν οι γονείς του Άλεξ να αγωνίζονται για δικαιοσύνη. Σε μία ελάχιστη προσπάθεια στήριξης, ο DCD φιλοτεχνήθηκε το μικρό banneraki που βλέπετε πιο κάτω. Όποιος θέλει μπορεί να το βάλει στο μπλογκ του.

Πρόσφατα διάβαζα αυτό και μετά από λίγο είχα μία συζήτηση με έναν φίλο μου.. Κλασσική γκρίνια περί γυναικών, ή δεν βρίσκει ή ότι βρίσκει δεν κρατάει και για πολύ. Δεν μπορεί να καταλάβει τι φταίει, εμφανισιακά μια χαρά είναι (το επιβεβαιώνω) και για τα δικά μου δεδομένα μια χαρά παιδί είναι… ή μήπως δεν είναι? Ή μήπως τα δικά μου δεδομένα (κατά επέκταση και τα δικά του διότι πες μου το φίλο σου.. κλπ κλπ) δεν είναι σωστά? Φλασιά τρελλή.. έχουμε λάθος data! Ξύπναααααα του λέω, δεν είσαι μια χαρά παιδί!

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν είσαι ο γνωστός μαγκιά-κλανιά-εξάτμηση ελληνάρας.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν διασκεδάζεις σε σκυλάδικα.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν σοκάρεσαι από τον Ευαγγελάτο.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν σε νοιάζει η Eurovision.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί παρκάρεις μόνο εκεί που επιτρέπεται.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν παίζεις παιχνίδια εξουσίας με τις γυναίκες (όπως επιβάλλουν τα περιοδικά σοφίας Cosmopolitan, FHM κλπ)

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν πωρώνεσαι με την εθνική Ελλάδος.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν κάνεις θεό τον Ρεχάγκελ.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν βρίζεις τον Ρεχάγκελ.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν πιστεύεις πως το δημόσιο χρήμα είναι για φάγωμα.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν τρέχεις πρώτος να χορέψεις ζεϊμπέκικο φιγούρας και γκλαμουριάς.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν αγωνίζεσαι για μία θέση στο δημόσιο.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν φταίει πάντα κάποιος άλλος.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν γουστάρεις να πληρώνεσαι για να μην κάνεις τίποτα.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν το παίζεις πολυάσχολος καριερίστας ενώ δεν κάνεις τίποτα.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν κορνάρεις στο δρόμο.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δε νηστεύεις τη μεγάλη εβδομάδα αδιαφορώντας (φυσικά) για τις πράξεις σου.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν θεωρείς πως “οι Αμερικάνοι φταίνε για όλα”.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί δεν πιστεύεις πως η κουτοπονηριά και η προχειρότητα είναι προτερήματα.

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί….

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί…..

o     Δεν είσαι μια χαρά παιδί γιατί……..

Κατάλαβες κακομοίρη? Δεν είσαι μια χαρά παιδί. Είσαι φρικιό πάρ’ το απόφαση και μην αναρωτιέσαι! Ο κόσμος είναι γεμάτος από “μια χαρά παιδιά” και εσύ δεν είσαι ένα από αυτά. Τα “μια χαρά παιδιά” ψάχνουν άλλα “μια χαρά παιδιά” και μερικές φορές έχουν την ατυχία να πέφτουν πάνω σε φρικιά σαν εσένα, εμένα και διάφορους άλλους αλλοκοσμικούς σουρουκλεμέδες.