Ad Astra

Σπούδαζα για χρόνια στο εξωτερικό. Στην μικρή εκεί κοινότητα παρατήρησα πόσο εύκολα γνώριζες κόσμο, έλληνες και μη. Μου έκανε εντύπωση πόσο εύκολα ανοιγότανε οι έλληνες σε σχέση με τους αντίστοιχους στην Ελλάδα. Πόσο εύκολα μπορούσες να μπεις σε μία παρέα, να γίνεις “κολλητός”, να ξημεροβραδιάζεσαι με άτομα που ξέρεις 2 εβδομάδες, να μπαινοβγαίνεις στα σπίτια τους.

Μετά επαναπατρίστηκα… Περίεργο πράγμα η προσαρμογή. Τα πράγματα στο Ελλάντα δεν ήταν ίδια. Για έναν περίεργο λόγο όλοι ήταν κάπως κλειστοί, κουμπωμένοι. Θα μου πεις, δεν είναι φοιτητές εδώ, έχουν κανονικές ζωές.. Θα συμφωνήσω. Εξάλλου δεν είναι εδώ το θέμα μου… Το θέμα μου είναι αλλού, στο πόσο χρόνο χρειάζεστε για να αποκαλέσετε κάποιον φίλο σας. Εξηγούμαι:

Στα 6 φοιτητοχρόνια γνώρισα πολύ κόσμο. Παρέες, κολλητηλίκια, ξενύχτια, κοπροσκυλιάσματα, ολονύκτιες συζητήσεις, κραιπάλες κλπ. Όλα στο πρόγραμμα.. Πόσοι έχουν μείνει από αυτούς? Πού βρίσκονται όλοι? Θα μου πείτε δεν είναι δυνατόν να κρατάς επαφή με όλους, βουλευτής είσαι? Και θα έχετε πάλι δίκιο αλλά..

Καλώς ή κακώς, εξακολουθώ να έχω κάποιους φίλους από τα χρόνια των σπουδών. Για την ακρίβεια έχω και μερικούς ακόμη πιο παλιούς. Η πλάκα είναι ότι με μερικούς μιλάμε μόνο 2-3 φορές το χρόνο, και όμως τους θεωρώ φίλους μου. Το ακόμη πιο αστείο είναι ότι ποτέ δεν ήμασταν “κολλητοί” αλλά είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε μία σταθερή σχέση και να χαιρόμαστε τις λίγες φορές που βρισκόμαστε.

Εδώ έρχεται το μεγάλο μου ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν, να εξακολουθούμε να θεωρούμε φίλους άτομα με τα οποία δεν ήμασταν ποτέ κολλητοί και να χανόμαστε εντελώς με άτομα με τα οποία βγαίναμε και βρισκόμασταν καθημερινά έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα (πχ 6-12 μήνες)? ΟΚ να μιλάς μία στο τόσο, αλλά καθόλου? Να μην ξέρεις που βρίσκονται, τι κάνουν, αν ζουν? Και φυσικά δεν μιλάω για άτομα με τα οποία έγινες μαλλιοκούβαρα ή γενικώς παρεξηγήθηκες για κάποιο λόγο. Μιλάω για άτομα τα οποία απλά έσβησαν, ξέφτισαν…

Με αυτές τις σκέψεις να στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να ορίσεις τον φίλο, τον κολλητό, τον γνωστό. Τελικά τι είναι αυτό που κάνει τον γνωστό φίλο και τον φίλο κολλητό? Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για τα upgrades και downgrades? Τι πρέπει να κάνει κάποιος για να μείνει στη μεγάλη κατηγορία? Πως ξεχωρίζεις τα μεγάλα ταλέντα και τα ανεβάζεις κατηγορία χωρίς να τα αφήσεις “να ψηθούν” στις μικρότερες κατηγορίες? Αξίζει να τους προβιβάζεις όλους και να τους πετάς έναν έναν? Αξίζει να τους κρατάς όλους στο ψυγείο και να τους βγάζεις έναν έναν?

Φυσικά και γνωρίζω πως δεν υπάρχει μεθοδολογία. Εξάλλου τα παραπάνω ερωτήματα είναι μόνο για να καταφέρω να αποδώσω την αίσθηση. Τις περισσότερες φορές δρούμε παρορμητικά, διαισθητικά και από συνήθεια (τις παρέες από συμφέρον δεν τις εξετάζω, είναι άλλη κατηγορία). Και είναι αυτή η συνήθεια που μας προστατεύει από τις κακοτοπιές και μας στερεί παράλληλα ευκαιρίες… Αλήθεια πόσους φίλους έχετε???