Ad Astra

Ποτέ μου δεν έπαιρνα τις εκλογές στα σοβαρά. Σαν μία μεγάλη ζωοπανήγυρη τις αντιμετώπιζα. Καταλάβαινα πάντα πως από την μία όλες οι κυβερνήσεις πηγαίνουν σε autopilot λόγω Ευρωπαικής Ένωσης και ΝΑΤΟ ενώ από την άλλη είχα αποδεχτεί και το φαγοπότι σαν αναγκαίο κακό και πιστεύω πως όποιος δεν το αποδέχεται (τουλάχιστον μέχρι ενός ορίου) είναι ή πολύ αφελής, ή πολύ βλάκας ή αθεράπευτα ονειροπόλος.

Ακόμη και τα ομόλογα είχα σχεδόν δεχτεί. Δεν έχω καθίσει να ελέγξω νούμερα αλλά οι πασόκοι μου λέγανε πως ήταν το μεγαλύτερο φαγοπότι της ιστορίας, οι μπλε λένε πως κάνανε και οι πράσινοι αντίστοιχα κλπ κλπ. Βαριόμουν να ακολουθήσω τέτοιες συζητήσεις, ήταν σαν να ακούς συζητήσεις μεταξύ γαυροβάζελων για το ποιους αδικεί η διαιτησία. Αστείο και παράλληλα θλιβερό θέαμα.

Με την ίδια αδιαφορία αντιμετώπιζα τις επερχόμενες εκλογές. Μόνο τις 2 μέρες άδεια σκεφτόμουν. Μέχρι που σκάσανε οι φωτιές… Κάπου εκεί μου κόπηκε το γέλιο. Για πρώτη φορά φοβήθηκα πραγματικά. Όχι επειδή απειλούμουν από φλόγες (πάλι καλά δηλαδή), αλλά από την αντιμετώπιση που είδα, κρατική και μη.

Στην μεταολυμπιακή Ελλάδα του 2007 καιγόντουσαν άνθρωποι ζωντανοί! Με βαριά καρδιά να σου πω πως δεν με ενδιαφέρουν τα στρέμματα δάσους και οι περιουσίες, που για την ακρίβεια με ενδιαφέρουν και μάλιστα πολύ, αλλά τέλος πάντων τα έχουμε δει να συμβαίνουν και σε “πολιτισμένες” χώρες. Να μην μπορούμε όμως ούτε να απομακρύνουμε τους ανθρώπους? Τέτοια ανοργανωσιά??? Η τεχνική που ακολουθείται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ανάλογη με αυτή του να βοσκάς ένα κοπάδι πρόβατα. Παίρνεις το κοπάδι των ανθρώπων και το μετακινείς μακριά από τις φλόγες. Ερώτηση: Αν δεν μπορείς να βοσκήσεις ένα κοπάδι πρόβατα πώς θες να κυβερνήσεις τον τόπο?

Συμπέρασματα 1

• Το να μην μπορέσεις να σβήσεις όλες τις φωτιές είναι λογικό.
• Το να μην μπορέσεις να σβήσεις καμία φωτιά δείχνει ανικανότητα.
• Το να καίγονται άνθρωποι ζωντανοί χωρίς να μπορείς να τους μετακινήσεις λίγο παραδίπλα δείχνει επικινδυνότητα.

Στο καπάκι μας έρχονται “ασύμμετρες απειλές”, αόρατοι εχθροί, κλίμα 9/11 και τα ρέστα. Κοινώς εδώ ο κόσμος καίγεται και οι άρχοντες του τόπου ασχολούνται με image making, πουλ μουρ και αποποίηση ευθυνών. Και φυσικά οι Έλληνες που ψοφάνε για συνομωσίες τσιμπάνε αμέσως το δόλωμα! Και αφού είναι αόρατος ο εχθρός ο κάθε ένας βλέπει ότι γουστάρει! Τους πασόκους, τους νεοδημοκράτες, τους Αλβανούς, τη CIA, την KGB, τους Τούρκους κλπ. Μέχρι που κάποιος θα τουφεκίσει κανένα φουκαρά με κανένα δίκαννο και θα λέει “τον πέρασα για εμπρηστή”…

Συμπεράσματα 2

• Το να προσπαθείς να εκμεταλλευτείς πολιτικά μια τραγωδία είναι αλητεία.
• Το να περνάς τους πάντες για ηλίθιους δείχνει αλαζονεία.
• Το να σκιαγραφείς εχθρούς χωρίς στοιχεία τη στιγμή που ο λαός είναι εξοργισμένος είναι απλά επικίνδυνο!

Και επειδή μέχρι τώρα οι πασόκοι θα χασκογελάνε κάτω από τα μουστάκια τους, ας έρθω και από εδώ. Πραγματικά τους θεωρώ πιο ικανούς ή για να ακριβολογώ λιγότερο επικίνδυνους. Λιγότερο άμεσα επικίνδυνους για την ακρίβεια. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, απλά θα σταθώ στο γεγονός ότι με την αφεντιά τους δεν είχαμε ποτέ κάτι αντίστοιχο και κάπου μουρμουρίζανε ότι αντιμετώπισαν αντίστοιχο αριθμό φωτιών χωρίς γράψουμε μαύρη ιστορία. Μπορεί απλά να στάθηκαν τυχεροί, να έβρεξε, να είχαν οι κάτοικοι πισίνες και να μπήκανε μέσα, εκατόμβη πάντως δεν είχαμε.

Οπότε ναι.. συμπεραίνω τελικά ότι ίσως να μπορούνε να βοσκήσουνε καλύτερα ένα κοπάδι πρόβατα σε σχέση με τους υπάρχοντες που μάλλον δεν κάνουν για κτηνοτρόφοι. Αλλα… υπάρχει ένα μεγάλο αλλά…

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην έκαψε την Ελλάδα σε μία νύχτα, ευθύνεται όμως σε μεγάλο βαθμό για αυτό που αποκαλούμε σήμερα “Νεοέλληνας”. Είναι αυτό που έμαθε στον μικροαστό τη χαρά του φαγοποτιού! Μέχρι τότε έτρωγε η λεγόμενη “αριστοκρατία”, με το ΠΑΣΟΚ είχαν δικαίωμα στην τεμπελιά και το βόλεμα και τα λαϊκά στρώματα πλέον. Φτάνει να έτρεχαν για το κόμμα και το κόμμα θα τους βόλευε. Έτσι σιγά σιγά δημιουργήθηκαν διάφορα οράματα όπως του καρεκλοκένταυρου, του συνδικαλιστή, του τεμπέλη στο δημόσιο, του “αφού όλοι τα παίρνουν” κλπ. Θα μου πεις μορφή ελευθερίας είναι και αυτή… Θα σου απαντήσω ότι είναι και μορφή εκφυλισμού επίσης… Το να έχεις την ευκαιρία να αλλάξεις την χώρα ξεμπροστιάζοντας τους μέχρι τότε “αριστοκράτες” δείχνοντας παράλληλα ανωτερότητα και αντί αυτού να δημιουργήσεις ορδές βλαχοαριστοκρατών είναι έγκλημα.

Το ότι οι διάδοχοί τους κάνανε τα ίδια είναι απλό φυσικό επακόλουθο. Δεν φταίνε αυτοί, εμείς τους το ζητήσαμε. Εμείς με τα νεοελληνικά “όνειρα ζωής”. Αν γουστάραμε να αλλάξουμε τον τόπο, την διαφθορά, την ασυδοσία, τον ωχαδερφισμό, την τεμπελιά και την λαμογιά θα το κάναμε. Αλλά δεν το κάνουμε γιατί γουστάρομε το όνειρο της ευκαιρίας, ότι θα βρούμε μία άκρη να βολευτούμε. Έχει περάσει στο DNA μας πλέον…

Μπορεί λοιπόν με το ΠΑΣΟΚ πιθανώς να μην κινδυνεύουμε να καούμε σε μία νύχτα, αλλά συνέβαλλε όσο κανένας άλλος στον εκφυλισμό μας και την κατάντια μας. Και φυσικά αυτό δεν θέλει να το αλλάξει καμία υποψήφια κυβέρνηση, γιατί αν το αλλάξει δεν θα είναι κυβέρνηση για πολύ. Εξάλλου οι υποψήφιες κυβερνήσεις αποτελούνται πλέον από νεοέλληνες και παλιούς αριστοκράτες και αν ποτέ βρεθεί κανένας ρομαντικός “εξωγήινος” εξορίζεται ως ιδιαίτερα επικίνδυνος.

Σε κάτι παλαιολιθικούς κομμουνιστές και λαικοαριστερούς δεν θα αναφερθώ γιατί είναι εκτός τόπου και χρόνου. Και οι φιλελεύθεροι? Ποιοι φιλελεύθεροι ρε? Για φιλελευθερισμούς είναι οι νεοέλληνες? Εδώ έτσι βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου, ζούγκλα θα γίνουμε αν μας αφήσεις λυτούς!

Για τους φασιστοχριστιανούς ούτε λόγος, είναι ακόμα πιο παλαιολιθικοί και σίγουρα πιο επικίνδυνοι ακόμη και για χειρότερο εκφυλισμό από αυτόν που έχουμε ήδη πάθει. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου τα λόγια του Carl Sagan:

Όταν εγείρονται οι φυλετικές προκαταλήψεις, σε καιρούς στέρησης ή πολέμων, σε περιόδους που προκαλείται η εθνική μας αυτοεκτίμηση ή το θάρρος μας, όταν αγωνιούμε για την μείωση του ζωτικού μας χώρου ή για τον αποπροσανατολισμό από τον αληθινό μας προορισμό, όταν γύρω μας φουντώνει ο φανατισμός και η άγνοια. Τότε είναι που οι ίδιες σκοταδιστικές απόψεις, γνωστές από το απώτατο παρελθόν, προσπαθούν να πάρουν τον έλεγχο. Η φλόγα του κεριού εξασθενεί. Το λιγοστό φως τρεμοσβήνει. Το σκοτάδι απλώνεται. Οι δαίμονες ξυπνούν.

Τι μένει λοιπόν να ψηφίσεις? Τι μπορείς να κάνεις? Από τη μία έχεις τους επικίνδυνους-ανίκανους. Να πάρεις το ρίσκο να ξαναβγούνε? Όλα είναι πιθανά, νεοέλληνες ψηφίζουν, αν τους τάξεις μία θέση στο δημόσιο ξεχνάνε τα πάντα.. Από την άλλη όμως δεν μου πάει να ψηφίσω κάποιον επειδή απλά τον θεωρώ λιγότερο άχρηστο αλλά και υπεύθυνο για το έκτρωμα που ονομάζεται “νεοέλληνας”. Και τα λευκά, τα άκυρα και την αποχή τα έχουν αχρηστέψει τελείως… Για πρώτη φορά στη ζωή μου φοβάμαι πως ότι και να κάνω, ότι και να ψηφίσω, ακόμη και αν δεν ψηφίσω, θα βάζω ένα λιθαράκι στην καταστροφή της χώρας. Είναι βαρύ πράγμα η ψήφος τελικά… ή μήπως τελικά όχι? Μήπως το πρόβλημα είναι τελικά στον “νεοέλληνα”?

Έρχεται η άδεια μου σε μία εβδομάδα και δεν έχω αποφασίσει ακόμα που θα πάω. Για την ακρίβεια ούτε καν που θέλω να πάω, τι θέλω να κάνω, τίποτα. Βαριέμαι να σκεφτώ, να οργανωθώ. Τελευταία στιγμή και ότι κάτσει…

Και εκεί που αναπολούσα διακοπές για να πάρω έμπνευση έπεσα πάνω στις φωτογραφίες από Μογγολία. Περίεργο μέρος.. πολύ περίεργο. Τουριστική ανάπτυξη κοντά στο 0. Φτάνεις Ουλάν Μπατόρ, πρωτεύουσα. Αν θεωρήσουμε ότι χώρες σαν την Πολωνία και την Αν. Γερμανία ήταν τα σοβαρά πρότζεκτ για το Σοβιετικό καθεστώς, καταλαβαίνεις αμέσως τι θα πει με Σοβιετική προχειρότητα.
Λαός νομαδικός μέχρι να φέρουν τον “πολιτισμό” οι Ρώσοι, έχουν μάθει να επιβιώνουν σε γιούρτες ή γκερ στη γλώσσα τους, ένα είδος σκηνής που χρησιμοποιείται σαν μόνιμος τόπος κατοικίας από περισσότερους από το 30% του πληθυσμού της χώρας ακόμη και σήμερα.

Και φυσικά σε ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος δεν μένεις για πολύ στη wannabe μεγαλούπολη. Υπάρχουν πολλές καλύτερες στον πλανήτη. Πρωί πρωί ξεκινάς για την στέπα. Μέση ωριαία ταχύτητα του λεωφορείου 40 χμ/ωρα, και πολλά βάζω. Μέχρι τόσο πάει, αν δεν θέλουμε να σπάσει στα 2 από τις λακούβες. Προορισμός ένα κάμπινγκ με γκερ μέσα στην στέπα.

Ο ουρανός σε αυτή τη χώρα είναι κάτι απίστευτο. Τέτοιο βαθύ γαλάζιο δεν έχω ξαναδεί. Και φαντάζομαι δεν χρειάζεται καν να αναφέρω βέβαια για το πώς φαίνονται τα αστέρια τη νύχτα μέσα από την θεοσκότεινη στέπα. Τσεκ ιν στο αντίσκηνό μας. Εκεί μας λύθηκε η απορία για το πώς επιβιώνουν οι Μογγόλοι σε αντίσκηνα και τόσο χαμηλές θερμοκρασίες. Έχουν επένδυση από δέρματα ζώων, αλλά χωρίς καμία ιδιαίτερη επεξεργασία. Και για την ακρίβεια έχουν και τη μυρωδιά…
Τέτοια προβατίλα μέσα στο δωμάτιο, που αφού άφηνες την πόρτα για κανένα μισάωρο ανοιχτή, μετά ανάβαμε τσιγάρο και το αφήναμε στο τασάκι να καίγεται σαν ..αρωματικό χώρου! Αλλά δεν βαριέσαι.. μια συνήθεια είναι όλα, και όταν σκάει και η κούραση απλά κοιμάσαι. Μέχρι τις 5-6 τουλάχιστον που ξυπνάνε οι ακρίδες-τζιτζίκια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλα ζωύφια που κάνουν τόση φασαρία. Πρέπει να ήταν εκατομμύρια έξω από το γκερ. Μερικά μπήκαν και μέσα για την ακρίβεια αλλά εξολοθρεύσαμε 2-3 για παραδειγματισμό και τα υπόλοιπα δεν ενοχλήσανε.
Ψιλοπράγματα πάντως αυτά τα ζουζούνια.. στην έρημο Γκόμπι είναι πιο hardcore τα πράγματα. Εκεί κυκλοφορούνε και αρουραίοι της ερήμου, οι οποίοι είναι κάτι σαν τυφλοπόντικες και δεν είναι επικίνδυνοι σαν τους δικούς μας. Απλά κυκλοφορούνε…

Η ώρα του φαγητού… φρέσκο γάλα φοράδας! Λίγοι το ήπιανε.. ευτυχώς κυκλοφορούσανε και κάτι μαρμελάδες για πρωινό τις οποίες τσάκισα. Αλλά το βραδινό είχε πιο πολλή πλάκα.. Ένα βραστό ζώο από αυτά που βοσκάνε ελεύθερα. Όποιος νομίζει ότι το πασχαλινό αρνί έχει έντονη μυρωδιά είναι γελασμένος. Ήταν και λίγο σκληρό (καλά καλά πολύ σκληρό ήτανε), αλλά τελικά λίγες πατάτες, λίγο κρέας, λίγα συνοδευτικά που είχανε, χορτάσαμε.
Το παραδοσιακό φαγητό των Μογγόλων πάντως είναι το “τα πετάμε όλα μέσα σε μία κατσαρόλα” και τους έχει μείνει από τις εποχές του Τζένγκινς Χαν και τις εκστρατείες που δεν είχαν πολυτέλεια μαγειρικής και απλά πετούσαν μέσα ό,τι είχανε. Τελικά σε όλες τις εποχές, σε όλο τον κόσμο, οι εργένηδες ίδιοι κοπρίτες είναι!

Μην φανταστείτε ότι έχει και πολλά πράγματα να κάνεις σε ένα καμπ στη μέση του πουθενά στην Μογγολία. Κάναμε ιππασία με μογγολικά άλογα τα οποία είναι πολύ μικρά, πως λέμε άλογο Άγγλου μπάτσου, το μισό περίπου. Πάντως απορώ πώς ισορροπούνε επάνω στα άλογα αφού όταν έτρεχε λίγο κόντευα να γίνω σούπερμαν. Τελικά επιβίωσα και από αυτό. Στην τοξοβολία έριχνα φυσικά στον γάμο του καραγκιόζη για να έρθει ταφόπλακα η ανακοίνωση των ντόπιων πως ένας Μογγόλος μαχητής μπορούσε να ρίχνει 15 βέλη το λεπτό την ώρα που ίππευε! Είναι η στιγμή που αισθάνεσαι τελείως άχρηστος και ανίκανος..

Με αυτά και αυτά περάσανε οι μέρες που αντιστοιχούσαν στην Μογγολία. Ακολουθούσε εξάλλου μεγάλη διαδρομή στην Κίνα. Ωραία εμπειρία η Μογγολία, είναι κάτι τελείως διαφορετικό, αλλά σίγουρα όχι για πολλές μέρες, εκτός και αν θες να ησυχάσεις, να αποκοπείς τελείως από τον πολιτισμό και να βιώσεις κάτι πραγματικά ανέπαφο από τον άνθρωπο.