Ad Astra

Έρχεται η άδεια μου σε μία εβδομάδα και δεν έχω αποφασίσει ακόμα που θα πάω. Για την ακρίβεια ούτε καν που θέλω να πάω, τι θέλω να κάνω, τίποτα. Βαριέμαι να σκεφτώ, να οργανωθώ. Τελευταία στιγμή και ότι κάτσει…

Και εκεί που αναπολούσα διακοπές για να πάρω έμπνευση έπεσα πάνω στις φωτογραφίες από Μογγολία. Περίεργο μέρος.. πολύ περίεργο. Τουριστική ανάπτυξη κοντά στο 0. Φτάνεις Ουλάν Μπατόρ, πρωτεύουσα. Αν θεωρήσουμε ότι χώρες σαν την Πολωνία και την Αν. Γερμανία ήταν τα σοβαρά πρότζεκτ για το Σοβιετικό καθεστώς, καταλαβαίνεις αμέσως τι θα πει με Σοβιετική προχειρότητα.
Λαός νομαδικός μέχρι να φέρουν τον “πολιτισμό” οι Ρώσοι, έχουν μάθει να επιβιώνουν σε γιούρτες ή γκερ στη γλώσσα τους, ένα είδος σκηνής που χρησιμοποιείται σαν μόνιμος τόπος κατοικίας από περισσότερους από το 30% του πληθυσμού της χώρας ακόμη και σήμερα.

Και φυσικά σε ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος δεν μένεις για πολύ στη wannabe μεγαλούπολη. Υπάρχουν πολλές καλύτερες στον πλανήτη. Πρωί πρωί ξεκινάς για την στέπα. Μέση ωριαία ταχύτητα του λεωφορείου 40 χμ/ωρα, και πολλά βάζω. Μέχρι τόσο πάει, αν δεν θέλουμε να σπάσει στα 2 από τις λακούβες. Προορισμός ένα κάμπινγκ με γκερ μέσα στην στέπα.

Ο ουρανός σε αυτή τη χώρα είναι κάτι απίστευτο. Τέτοιο βαθύ γαλάζιο δεν έχω ξαναδεί. Και φαντάζομαι δεν χρειάζεται καν να αναφέρω βέβαια για το πώς φαίνονται τα αστέρια τη νύχτα μέσα από την θεοσκότεινη στέπα. Τσεκ ιν στο αντίσκηνό μας. Εκεί μας λύθηκε η απορία για το πώς επιβιώνουν οι Μογγόλοι σε αντίσκηνα και τόσο χαμηλές θερμοκρασίες. Έχουν επένδυση από δέρματα ζώων, αλλά χωρίς καμία ιδιαίτερη επεξεργασία. Και για την ακρίβεια έχουν και τη μυρωδιά…
Τέτοια προβατίλα μέσα στο δωμάτιο, που αφού άφηνες την πόρτα για κανένα μισάωρο ανοιχτή, μετά ανάβαμε τσιγάρο και το αφήναμε στο τασάκι να καίγεται σαν ..αρωματικό χώρου! Αλλά δεν βαριέσαι.. μια συνήθεια είναι όλα, και όταν σκάει και η κούραση απλά κοιμάσαι. Μέχρι τις 5-6 τουλάχιστον που ξυπνάνε οι ακρίδες-τζιτζίκια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλα ζωύφια που κάνουν τόση φασαρία. Πρέπει να ήταν εκατομμύρια έξω από το γκερ. Μερικά μπήκαν και μέσα για την ακρίβεια αλλά εξολοθρεύσαμε 2-3 για παραδειγματισμό και τα υπόλοιπα δεν ενοχλήσανε.
Ψιλοπράγματα πάντως αυτά τα ζουζούνια.. στην έρημο Γκόμπι είναι πιο hardcore τα πράγματα. Εκεί κυκλοφορούνε και αρουραίοι της ερήμου, οι οποίοι είναι κάτι σαν τυφλοπόντικες και δεν είναι επικίνδυνοι σαν τους δικούς μας. Απλά κυκλοφορούνε…

Η ώρα του φαγητού… φρέσκο γάλα φοράδας! Λίγοι το ήπιανε.. ευτυχώς κυκλοφορούσανε και κάτι μαρμελάδες για πρωινό τις οποίες τσάκισα. Αλλά το βραδινό είχε πιο πολλή πλάκα.. Ένα βραστό ζώο από αυτά που βοσκάνε ελεύθερα. Όποιος νομίζει ότι το πασχαλινό αρνί έχει έντονη μυρωδιά είναι γελασμένος. Ήταν και λίγο σκληρό (καλά καλά πολύ σκληρό ήτανε), αλλά τελικά λίγες πατάτες, λίγο κρέας, λίγα συνοδευτικά που είχανε, χορτάσαμε.
Το παραδοσιακό φαγητό των Μογγόλων πάντως είναι το “τα πετάμε όλα μέσα σε μία κατσαρόλα” και τους έχει μείνει από τις εποχές του Τζένγκινς Χαν και τις εκστρατείες που δεν είχαν πολυτέλεια μαγειρικής και απλά πετούσαν μέσα ό,τι είχανε. Τελικά σε όλες τις εποχές, σε όλο τον κόσμο, οι εργένηδες ίδιοι κοπρίτες είναι!

Μην φανταστείτε ότι έχει και πολλά πράγματα να κάνεις σε ένα καμπ στη μέση του πουθενά στην Μογγολία. Κάναμε ιππασία με μογγολικά άλογα τα οποία είναι πολύ μικρά, πως λέμε άλογο Άγγλου μπάτσου, το μισό περίπου. Πάντως απορώ πώς ισορροπούνε επάνω στα άλογα αφού όταν έτρεχε λίγο κόντευα να γίνω σούπερμαν. Τελικά επιβίωσα και από αυτό. Στην τοξοβολία έριχνα φυσικά στον γάμο του καραγκιόζη για να έρθει ταφόπλακα η ανακοίνωση των ντόπιων πως ένας Μογγόλος μαχητής μπορούσε να ρίχνει 15 βέλη το λεπτό την ώρα που ίππευε! Είναι η στιγμή που αισθάνεσαι τελείως άχρηστος και ανίκανος..

Με αυτά και αυτά περάσανε οι μέρες που αντιστοιχούσαν στην Μογγολία. Ακολουθούσε εξάλλου μεγάλη διαδρομή στην Κίνα. Ωραία εμπειρία η Μογγολία, είναι κάτι τελείως διαφορετικό, αλλά σίγουρα όχι για πολλές μέρες, εκτός και αν θες να ησυχάσεις, να αποκοπείς τελείως από τον πολιτισμό και να βιώσεις κάτι πραγματικά ανέπαφο από τον άνθρωπο.