Ad Astra

Photograph © Andrew Dunn, 3 December 2005, http://www.andrewdunnphoto.com/

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα ενώ η μπάλα έχει αρχίσει να παίρνει και άλλα αριστουργήματα της αρχαιότητας που βρίσκονται σε μεγάλα μουσεία του εξωτερικού, όπως για παράδειγμα η Νίκη της Σαμοθράκης. Πολλοί έχουμε φωνάξει για αυτό που θεωρούμε αυτονόητο πόσοι όμως έχουμε προσπαθήσει να δούμε παραπέρα από το “είναι δικά μας!”;

Όταν ένας άνθρωπος διαπράξει μία εγκληματική πράξη δεν διώκεται αν έχουν περάσει κάποια χρόνια χωρίς να έχει συλληφθεί. Φυσικά εδώ δεν πρόκειται για άνθρωπο αλλά ιστορίες λαών οπότε η έννοια του χρόνου είναι διαφορετική, όπως επίσης διαφορετική είναι και η κουλτούρα της κάθε εποχής. Σε έναν κόσμο που πηγαίνει ολοταχώς προς την παγκοσμιοποίηση μία τέτοια κίνηση θα λειτουργούσε υπέρ της Ελλάδας;

Από το Βρετανικό μουσείο και από το Λούβρο περνάνε εκατομμύρια τουριστών και όποιος έχει πάει ξέρει ότι τα εκθέματά μας βρίσκονται στις πιο προνομιούχες θέσεις σε δύο από τα πιο διάσημα μουσεία στον κόσμο! Δεν τα προβάλλουν σαν δικά τους, κάθε άλλο, πρόκειται για υπερτονισμένα εκθέματα με την σφραγίδα της χώρας μας στις δύο πιο κοσμοπολίτικες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Υπάρχει καλύτερος πρεσβευτής σου στον κόσμο από αυτό;

Και όταν βγαίνει στην επιφάνεια το επιχείρημα ότι “μας παίρνουν τον τουρισμό” θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα από τα πιο άστοχα επιχειρήματα. Κάποιος που θαυμάζει την αρχαία Ελλάδα έρχεται να δει τον Παρθενώνα δεν πηγαίνει στο Λονδίνο να δει τα μάρμαρά του σε ένα μουσείο. Κάποιος βέβαια που επισκέπτεται το Λονδίνο πηγαίνει σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου και εκεί μπορεί να εντυπωσιαστεί και να σχεδιάσει το επόμενο ταξίδι του… Μήπως τελικά είναι τιμή μας να έχουν εκθέματά μας τις καλύτερες θέσεις στα μεγαλύτερα μουσεία και κακομοιριά να γκρινιάζουμε σαν μωρά παιδιά “είναι δικό μου, είναι δικό μου, είναι δικό μου!”;

Μικροί απαίδευτοι και απονήρευτοι αναγνώστες αυτού του ιστολογίου… Πρέπει να μάθετε να διαβάζετε τις λέξεις πίσω από τις λέξεις, τα νοήματα πίσω από τις γραμμές… Σε πρώτη παγκόσμια μετάδοση (εκτός Τουρκίας που το wordpress τρώει πόρτα) σας αποδεικνύω την συνομωσία που παίζεται στις πλάτες του Έλληνα αγρότη, του περιβάλλοντος και των ύπουλων κέντρων που ελέγχουν φαινομενικά αντίπαλα κόμματα. Εκεί που όλα τα στόματα κλείνουν, θα τα βγάλω όλα στη φόρα, περιμένοντας στήριξη μόνο από τους Έψιλον από τα άστρα και προστασία από κοσμοσφαίρες τεριρέμ κλπ.

Είδατε όλοι την τεράστια οικολογική καταστροφή που έλαβε και λαμβάνει χώρα στα Ζωνιανά και τα περίχωρα. Έχουν καταστραφεί δάση ολόκληρα! Κανένας δεν μιλάει για τον πληθυσμό των αρουραίων και των πασχαλίτσων  που εξαφανίζονται. Για το οξυγόνο που θα στερηθούμε τα επόμενα χρόνια λόγω της έλλειψης πρασίνου! Και όλα αυτά στις πλάτες του κρητικού αγρότη ο οποίος όμως παραμένει περήφανος και αρνείται να πέσει στο επίπεδο των Λαρισαίων και να αποκλείσει τους δρόμους με Porsche.

Και όμως, μέσα από τις δηλώσεις πολιτικών καταλαβαίνουμε ότι όλα είναι προσχεδιασμένα από τους πολιτικούς μας! Ο Κωστάκης το είπε εξάλλου, “Όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος!”. Παράλληλα ο Γιωργάκης μιλάει για αποποινικοποίηση… Κώστας σπέρνει, Γιώργος θερίζει! Είναι ηλίου φαεινότερο! Προσχεδιασμένες τεχνικές εξαθλίωσης τοπικών περιοχών ώστε να μπορεί να υπερκοστολογηθεί η προσπάθεια αναδάσωσης και στο καπάκι έρχεται και η αποποινικοποίηση για να μπορέσει να υπάρξει αγοραστικό κοινό. Αν ο Κώστας προχωρούσε από τώρα στην αποποινικοποίηση τι θα γινότανε όλα αυτά τα περισσευούμενα κονδύλια??? 

Όλο προσχεδιασμένο σας λέω, τους Αμερικάνους δεν έχω καταφέρει να εμπλέξω ακόμα γιατί στάνταρτ φταίνε, όπως φταίει επίσης και η παγκοσμιοποίηση, οι Κινέζοι, ο Κθούλου, τα μεταλλαγμένα, η κόκα κόλα, οι Νεφιλίμ και οι Ελοχίμ.

Τριγύριζε καιρό στη γειτονιά. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι αδέσποτος, καθαρόαιμο σέττερ σκεφτόμουνα, αν είναι δυνατόν… “Μάλλον τον έχουν σε κάποιο σπίτι και τον αφήνουν να τριγυρίζει” συνέχιζα με το κεφάλι μου.

Μετά παρατηρήσαμε ότι ο σκυλάκος ψοφούσε της πείνας, είχε ένα τρέμουλο και κάτι πληγές. Όσο τον ταΐζαμε ξεκίνησε έρευνα στην γειτονιά. Ποιος, πού, πότε κλπ. Καρατσεκαρισμένο λοιπόν, το ζωντανό είναι αδέσποτο. Παράλληλα είχε αρχίσει να συνέρχεται σιγά σιγά και μέσα σε ένα πρακτικά άχρηστο brainstorming (αφου πάντα καταλήγει υπέρ του σκύλου) αποφασίστηκε πως πρέπει να πάει στο γιατρό.

Πρώτη φάση εξέταση για καλαζάρ και μετά βλέπουμε μας είπε η γιατρός που κόντευε να βάλει τα κλάματα. “Ρε παιδιά, για κάτι τέτοιες στιγμές ζω μας έλεγε. Για τον έναν που έρχεται κά8ε χρόνο και έχει μαζέψει από τον δρόμο ένα τόσο καλό σκυλί! 6 χρονών είναι περίπου, φαίνεται εκπαιδευμένος.”. Τρείς μέρες αγωνίας… Γιατί ποτέ δεν καταλάβαμε, ένας αδέσποτος σκύλος που είχαμε ταΐσει μερικές μέρες ήταν. Ευτυχώς περάσανε… Ο κόπρος ήταν καθαρός από καλαζάρ!

Φάση 2 πάμε για τις υπόλοιπες εξετάσεις. Ο φουκαράς ήταν τίγκα στα παράσιτα, απορώ αν κατάφερνε να κρατήσει κανένα θρεπτικό συστατικό από την τροφή του. Τον χαπακώσαμε με επιτυχία, ενώ τόσα που ήτανε τα βρωμοπαράσιτα θα χρειαζόταν να χαπακωθεί 3 φορές! Φοβερό πράγμα τα φάρμακα… άνοιξε η όρεξή του και έτρωγε σαν παλαβός, άρχιζε να πατάει καλύτερα. Για κάθε ενδεχόμενο έφαγε και τα απαραίτητα εμβόλια.

Πλέον είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε να του αγοράσουμε και σπίτι, να είναι ο κόπρος της γειτονιάς με σπίτι. Και τότε εμφανίστηκαν οι κυνηγοί… Πουλόσκυλα τα σέττερ, αν είναι και εκπαιδευμένα γίνονται άριστα εργαλεία για το διεστραμμένο σπορ. Αρχικά ήρθαν οι μπηχτές… “Αν δεν μπορείτε να το κρατήσετε εσείς να δω εγώ τι μπορώ να κάνω…” ή “Λυμένος όλη τη μέρα? Να κυκλοφορεί στο δρόμο? Εγώ είμαι κυνηγός, αν θέλετε…”. Βλέπετε το καχεκτικό σκυλί είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του και εκεί που όλοι το είχανε ξεγραμμένο ξαφνικά ενδιαφερθήκανε “για το καλό του” (ένα εκπαιδευμένο σέττερ μπορεί να πιάσει 1000 ευρώπουλα). Σίγουρα υπάρχουν κυνηγοί που αγαπάνε τα σκυλιά τους και δεν τους συμπεριφέρονται σαν εργαλεία, αλλά με τόσες ιστορίες που έχουμε ακούσει για κακομεταχειρισμένα κυνηγόσκυλα…

Ο σκύλος ήταν χαρούμενος αφού έτρωγε, έπινε και κοπροσκύλιαζε αλλά κάτι δεν μας κολλούσε. Σκεφτόμασταν μήπως τον πάρουμε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Ρωτήσαμε τους πάντες, δεν είχε κανένας πρόβλημα. Αλλά να τον κλείσεις σε έναν (μεγάλο μεν) κήπο με γκαζόν και να μην βλέπει άνθρωπο όλη μέρα? Δεν μας πολυάρεσε σαν ιδέα αλλά είπαμε να το δοκιμάσουμε. Παράλληλα είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε και το ενδεχόμενο της αγγελίας με την υποσημείωση “ακατάλληλος για κυνήγι” αφού είναι γεγονός πως το μόνο πράγμα που κυνηγάει σωστά είναι αγκαλιές και χάδια.

Μέσα σε αυτούς τους καταιγιστικούς συλλογισμούς για το μέλλον του σκύλου ήρθε και η απόπειρα κλοπής του.. Από κυνηγούς βεβαίως βεβαίως! Αυτούς που είχαν ενδιαφερθεί για την ακρίβεια! Στην γειτονιά υπάρχουν πολλά αυτιά και μάτια. Κάποιοι τους είδανε και ακούσανε και τον διάλογό τους: “Δεν μπορεί… πρέπει να το έχουνε μαζέψει μέσα.. θα το βλέπαμε κάπου” ενώ ταυτόχρονα φέρνανε γύρω γύρω όσο μπορούσανε την πολυκατοικία (ευτυχώς στον ακάλυπτο έχεις πρόσβαση μόνο από μέσα). Εκεί πάρθηκε η πρώτη μεγάλη απόφαση: Lockdown! Η επιλογή του μένω έξω, με σπίτι και πιάτα δεν ήταν πλέον επιλογή. Στον ακάλυπτο και βλέπουμε… αν δεν μας βγει, βάζουμε αγγελία…

Μέχρι τώρα, ο Joey βρίσκεται στον κήπο, έχει αποκτήσει πιάτα, σπίτι, νοικοκυριό κλπ. Είναι πολύ ήσυχος, απίστευτα φιλικός με όλα τα δίποδα αθρωποειδή και σχεδόν αδιάφορος με άλλα τετράποδα. Κλαψουρίζει λίγο μόνο αν αργήσει να βγει την απογευματινή του βόλτα (το ωράριο δεν είναι πάντα σταθερό) και αυτό μόνο όταν καταλάβει ότι έχουμε γυρίσει σπίτι. Γενικά προσπαθούμε να τον βγάζουμε 3 βόλτες την ημέρα. Όταν δεν βγαίνει η 3^η βγαίνει 2. Είναι γεγονός ότι βαριέται λίγο ο φουκαράς μόνος του στον κήπο, καμιά φορά σκάβει και λίγο αλλά από ότι φαίνεται είχε δίκιο η γιατρός για την εκπαίδευση. Δεν γαβγίζει ποτέ, δεν γλύφει, στο σπίτι του μπήκε αμέσως και γενικά ακούει όταν τον μαλώνεις.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αγγελία δεν τον έχουμε βάλει ακόμα. Είμαστε 2 στην πολυκατοικία που τον φροντίζουμε, κουτσά στραβά τα φέρνουμε βόλτα. Του χρόνου που στρατεύεται ο άλλος θέλω να με δω.. Αν κάτσει και καμιά δουλειά που χρειάζεται ταξίδια θα έχουμε κλάματα! Αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι έτσι… όταν τον βρήκαμε ήταν σχεδόν λιπόθυμος, και παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές (λόγω μοναξιάς), είναι χαρούμενος! Πώς να τον βγάλεις αγγελία όταν δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα είναι καλύτερα??? Μου φαίνεται ότι ο Joey ήρθε για να μείνει…