O Joey! November 9, 2007
Posted by atron in Uncategorized.trackback
Τριγύριζε καιρό στη γειτονιά. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι αδέσποτος, καθαρόαιμο σέττερ σκεφτόμουνα, αν είναι δυνατόν… “Μάλλον τον έχουν σε κάποιο σπίτι και τον αφήνουν να τριγυρίζει” συνέχιζα με το κεφάλι μου.
Μετά παρατηρήσαμε ότι ο σκυλάκος ψοφούσε της πείνας, είχε ένα τρέμουλο και κάτι πληγές. Όσο τον ταΐζαμε ξεκίνησε έρευνα στην γειτονιά. Ποιος, πού, πότε κλπ. Καρατσεκαρισμένο λοιπόν, το ζωντανό είναι αδέσποτο. Παράλληλα είχε αρχίσει να συνέρχεται σιγά σιγά και μέσα σε ένα πρακτικά άχρηστο brainstorming (αφου πάντα καταλήγει υπέρ του σκύλου) αποφασίστηκε πως πρέπει να πάει στο γιατρό.
Πρώτη φάση εξέταση για καλαζάρ και μετά βλέπουμε μας είπε η γιατρός που κόντευε να βάλει τα κλάματα. “Ρε παιδιά, για κάτι τέτοιες στιγμές ζω μας έλεγε. Για τον έναν που έρχεται κά8ε χρόνο και έχει μαζέψει από τον δρόμο ένα τόσο καλό σκυλί! 6 χρονών είναι περίπου, φαίνεται εκπαιδευμένος.”. Τρείς μέρες αγωνίας… Γιατί ποτέ δεν καταλάβαμε, ένας αδέσποτος σκύλος που είχαμε ταΐσει μερικές μέρες ήταν. Ευτυχώς περάσανε… Ο κόπρος ήταν καθαρός από καλαζάρ!
Φάση 2 πάμε για τις υπόλοιπες εξετάσεις. Ο φουκαράς ήταν τίγκα στα παράσιτα, απορώ αν κατάφερνε να κρατήσει κανένα θρεπτικό συστατικό από την τροφή του. Τον χαπακώσαμε με επιτυχία, ενώ τόσα που ήτανε τα βρωμοπαράσιτα θα χρειαζόταν να χαπακωθεί 3 φορές! Φοβερό πράγμα τα φάρμακα… άνοιξε η όρεξή του και έτρωγε σαν παλαβός, άρχιζε να πατάει καλύτερα. Για κάθε ενδεχόμενο έφαγε και τα απαραίτητα εμβόλια.
Πλέον είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε να του αγοράσουμε και σπίτι, να είναι ο κόπρος της γειτονιάς με σπίτι. Και τότε εμφανίστηκαν οι κυνηγοί… Πουλόσκυλα τα σέττερ, αν είναι και εκπαιδευμένα γίνονται άριστα εργαλεία για το διεστραμμένο σπορ. Αρχικά ήρθαν οι μπηχτές… “Αν δεν μπορείτε να το κρατήσετε εσείς να δω εγώ τι μπορώ να κάνω…” ή “Λυμένος όλη τη μέρα? Να κυκλοφορεί στο δρόμο? Εγώ είμαι κυνηγός, αν θέλετε…”. Βλέπετε το καχεκτικό σκυλί είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω του και εκεί που όλοι το είχανε ξεγραμμένο ξαφνικά ενδιαφερθήκανε “για το καλό του” (ένα εκπαιδευμένο σέττερ μπορεί να πιάσει 1000 ευρώπουλα). Σίγουρα υπάρχουν κυνηγοί που αγαπάνε τα σκυλιά τους και δεν τους συμπεριφέρονται σαν εργαλεία, αλλά με τόσες ιστορίες που έχουμε ακούσει για κακομεταχειρισμένα κυνηγόσκυλα…
Ο σκύλος ήταν χαρούμενος αφού έτρωγε, έπινε και κοπροσκύλιαζε αλλά κάτι δεν μας κολλούσε. Σκεφτόμασταν μήπως τον πάρουμε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας. Ρωτήσαμε τους πάντες, δεν είχε κανένας πρόβλημα. Αλλά να τον κλείσεις σε έναν (μεγάλο μεν) κήπο με γκαζόν και να μην βλέπει άνθρωπο όλη μέρα? Δεν μας πολυάρεσε σαν ιδέα αλλά είπαμε να το δοκιμάσουμε. Παράλληλα είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε και το ενδεχόμενο της αγγελίας με την υποσημείωση “ακατάλληλος για κυνήγι” αφού είναι γεγονός πως το μόνο πράγμα που κυνηγάει σωστά είναι αγκαλιές και χάδια.
Μέσα σε αυτούς τους καταιγιστικούς συλλογισμούς για το μέλλον του σκύλου ήρθε και η απόπειρα κλοπής του.. Από κυνηγούς βεβαίως βεβαίως! Αυτούς που είχαν ενδιαφερθεί για την ακρίβεια! Στην γειτονιά υπάρχουν πολλά αυτιά και μάτια. Κάποιοι τους είδανε και ακούσανε και τον διάλογό τους: “Δεν μπορεί… πρέπει να το έχουνε μαζέψει μέσα.. θα το βλέπαμε κάπου” ενώ ταυτόχρονα φέρνανε γύρω γύρω όσο μπορούσανε την πολυκατοικία (ευτυχώς στον ακάλυπτο έχεις πρόσβαση μόνο από μέσα). Εκεί πάρθηκε η πρώτη μεγάλη απόφαση: Lockdown! Η επιλογή του μένω έξω, με σπίτι και πιάτα δεν ήταν πλέον επιλογή. Στον ακάλυπτο και βλέπουμε… αν δεν μας βγει, βάζουμε αγγελία…
Μέχρι τώρα, ο Joey βρίσκεται στον κήπο, έχει αποκτήσει πιάτα, σπίτι, νοικοκυριό κλπ. Είναι πολύ ήσυχος, απίστευτα φιλικός με όλα τα δίποδα αθρωποειδή και σχεδόν αδιάφορος με άλλα τετράποδα. Κλαψουρίζει λίγο μόνο αν αργήσει να βγει την απογευματινή του βόλτα (το ωράριο δεν είναι πάντα σταθερό) και αυτό μόνο όταν καταλάβει ότι έχουμε γυρίσει σπίτι. Γενικά προσπαθούμε να τον βγάζουμε 3 βόλτες την ημέρα. Όταν δεν βγαίνει η 3η βγαίνει 2. Είναι γεγονός ότι βαριέται λίγο ο φουκαράς μόνος του στον κήπο, καμιά φορά σκάβει και λίγο αλλά από ότι φαίνεται είχε δίκιο η γιατρός για την εκπαίδευση. Δεν γαβγίζει ποτέ, δεν γλύφει, στο σπίτι του μπήκε αμέσως και γενικά ακούει όταν τον μαλώνεις.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αγγελία δεν τον έχουμε βάλει ακόμα. Είμαστε 2 στην πολυκατοικία που τον φροντίζουμε, κουτσά στραβά τα φέρνουμε βόλτα. Του χρόνου που στρατεύεται ο άλλος θέλω να με δω.. Αν κάτσει και καμιά δουλειά που χρειάζεται ταξίδια θα έχουμε κλάματα! Αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι έτσι… όταν τον βρήκαμε ήταν σχεδόν λιπόθυμος, και παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές (λόγω μοναξιάς), είναι χαρούμενος! Πώς να τον βγάλεις αγγελία όταν δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα είναι καλύτερα??? Μου φαίνεται ότι ο Joey ήρθε για να μείνει…
Mπράβο. Χίλιες φορές μπράβο. Όσο για τα μουνόπανα, αν ξαναπλησιάσουν την πολυκατοικία σας να τους απειλήσετε. Αει σιχτίρ πιά. Η κτηνίατρός σου πρέπει να είναι γαμώ τα παιδιά. Μπράβο καί σ’αυτήν.
Μπήκες στο λίνκ που έβαλα?? Είδα προχτές την ιστορία με το μοναστήρι και παραλίγο να κάνω εμετό. Τους πήρα και τηλέφωνο. Αν μαζευτούν τα παιδιά για μοναστηρότσαρκα να σου ρίξω σύρμα να πάμε να δείρουμε?
Όλοι οι Joeys αυτού του κόσμου είναι αυτό που λέει το όνομά τους: η χαρά της ζωής! Ας είναι καλά οι τρυφερές καρδούλες τους που ομορφαίνουν τη ζωή μας… Τ
ους “κυνηγούς” του συναφιού “σκοτώνουμε ό,τι κινείται (χωρίς να πεινάμε και χωρίς να μας έχει βλάψει) με επαναληπτικές καραμπίνες, ακριβώς επειδή είναι άοπλα”, που βγαίνουν στην τσάρκα με σκυλιά για φιγούρα, ΚΑΨΤΕ τους όσο είναι καιρός! Φτάνει η υποκρισία με την πολιτισμένη συμπεριφορά, πια!
Κρατήστε τον όσο μπορείτε! Και μακρυά από κυνηγούς..
Κουμπάρε, άμα χρειαστείς καταφύγιο στη διάθεσή σου 4 στρέμματα περιφραγμένα 8 χιλιόμετρα από την πολιτιστική πρωτεύουσα του σύμπαντος με φώς νερό τηλέφωνο και 100 τετραγωνικά γκαράζ για ξάπλες και το Μπούμπη για παιχνίδια.
Ta luv
Να μείνει, γιατί να μη μείνει…
Εγώ τα σκυλιά δεν τα συμπαθώ (παιδικά τραύματα) αλλά μπράβο σας που τον μαζέψατε τον σκυλάκο και ελπίζω να πάνε όλα καλά.
pats: Φχαρστούμε για τα συγχαρίκια! Μερικές μέρες μας κουράζει λιγάκι και μας αγχώνει αλλά είναι καλός ο μπαγάσας! Το είδα το λινκ σου με το μοναστήρι, πρέπει να διασταυρωθεί και να τους ξεφτυλίσουμε διεθνώς. Κανένας από Γλυφάδα μεριά????
Χριστίνα: Άκουσα ότι θέλουν να περάσουν προσωρινά (έστω) στη βουλή πανελλαδική απαγόρευση του κυνηγιού λόγω των καταστροφών από τις φωτιές. Σίγουρα απέχουμε έτη φωτός από την οριστική απαγόρευση αλλά και μόνο το γεγονός ότι συζητιέται επίσημα είναι μία μικρή πρόοδος. (Βλέποντάς το ρεαλιστικά πάντως δεν νομίζω να τους αγγίξει κανείς.. 250.000 είναι βλέπεις οι σαδιστές στη χώρα, το “πολιτικό κόστος” βλέπεις…)
An-Lu: Αυτό κάνουμε προς το παρόν. Έχουν πλάκα οι κυνηγοί που συναντάμε στη βόλτα, σαν λουκουμάκι τον βλέπουν και τρώνε ένα μεγαλόπρεπο ΟΧΙ!
Κουμπάρε: Με συγκινείς! Αν χρειαστεί θα του κάνουμε beta testing με τον Μπούμπη να δούμε αν συμβιώνουν. Thanks και πάλι!
Ανέστη: Έμεινε ήδη και δεν μας ρώτησε κιόλας ο κόπανος!
Σοφία: Πρέπει να ξεπεράσεις τα παιδικά σου τραύματα! Σκυλιά σαν τον Joey είναι ιδανικά για τέτοιες αποστολές! Είναι απίστευτα ήσυχος, χαδιάρης, δεν δαγκώνει ούτε για παιχνίδι, δεν γλύφει, δεν χοροπηδάει (πολυ :p) επάνω σου κλπ. Είναι βέβαια κάπως δύσκολο να σου τον πακεάρω και να τον στείλω στα Λονδίνα, αλλά μπορείς φαντάζομαι να βρείς κάποιον που έχει σκύλο προδιαγραφών Joey και να ξεκινήσεις την ..αποκατάσταση! :p
Όποιος θέλει ας; μπεί και στο Δείμο του Πολίτη να μιλήσουμε για κυνήγι…..
Μακάρι να τα καταφέρετε και να τον κρατήσετε! Με έχετε συγκινήσει πάρα πολύ! Το δικό μου το μάζεψα τριών εβδομάδων, μαζί με τα τέσσερα αδερφάκια του, στα οποία βρήκαμε σπίτια. Ο κερατάς είναι πολύ ζημιάρης και άτακτος και να φανταστείς ότι δεν έχω αυλή και μεγάλα μπαλκόνια. Είναι όμως τόσο αγαπησιάρης και καλόκαρδος, που του τα συγχωρείς όλα!