Ad Astra

Σπούδαζα για χρόνια στο εξωτερικό. Στην μικρή εκεί κοινότητα παρατήρησα πόσο εύκολα γνώριζες κόσμο, έλληνες και μη. Μου έκανε εντύπωση πόσο εύκολα ανοιγότανε οι έλληνες σε σχέση με τους αντίστοιχους στην Ελλάδα. Πόσο εύκολα μπορούσες να μπεις σε μία παρέα, να γίνεις “κολλητός”, να ξημεροβραδιάζεσαι με άτομα που ξέρεις 2 εβδομάδες, να μπαινοβγαίνεις στα σπίτια τους.

Μετά επαναπατρίστηκα… Περίεργο πράγμα η προσαρμογή. Τα πράγματα στο Ελλάντα δεν ήταν ίδια. Για έναν περίεργο λόγο όλοι ήταν κάπως κλειστοί, κουμπωμένοι. Θα μου πεις, δεν είναι φοιτητές εδώ, έχουν κανονικές ζωές.. Θα συμφωνήσω. Εξάλλου δεν είναι εδώ το θέμα μου… Το θέμα μου είναι αλλού, στο πόσο χρόνο χρειάζεστε για να αποκαλέσετε κάποιον φίλο σας. Εξηγούμαι:

Στα 6 φοιτητοχρόνια γνώρισα πολύ κόσμο. Παρέες, κολλητηλίκια, ξενύχτια, κοπροσκυλιάσματα, ολονύκτιες συζητήσεις, κραιπάλες κλπ. Όλα στο πρόγραμμα.. Πόσοι έχουν μείνει από αυτούς? Πού βρίσκονται όλοι? Θα μου πείτε δεν είναι δυνατόν να κρατάς επαφή με όλους, βουλευτής είσαι? Και θα έχετε πάλι δίκιο αλλά..

Καλώς ή κακώς, εξακολουθώ να έχω κάποιους φίλους από τα χρόνια των σπουδών. Για την ακρίβεια έχω και μερικούς ακόμη πιο παλιούς. Η πλάκα είναι ότι με μερικούς μιλάμε μόνο 2-3 φορές το χρόνο, και όμως τους θεωρώ φίλους μου. Το ακόμη πιο αστείο είναι ότι ποτέ δεν ήμασταν “κολλητοί” αλλά είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε μία σταθερή σχέση και να χαιρόμαστε τις λίγες φορές που βρισκόμαστε.

Εδώ έρχεται το μεγάλο μου ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν, να εξακολουθούμε να θεωρούμε φίλους άτομα με τα οποία δεν ήμασταν ποτέ κολλητοί και να χανόμαστε εντελώς με άτομα με τα οποία βγαίναμε και βρισκόμασταν καθημερινά έστω και για περιορισμένο χρονικό διάστημα (πχ 6-12 μήνες)? ΟΚ να μιλάς μία στο τόσο, αλλά καθόλου? Να μην ξέρεις που βρίσκονται, τι κάνουν, αν ζουν? Και φυσικά δεν μιλάω για άτομα με τα οποία έγινες μαλλιοκούβαρα ή γενικώς παρεξηγήθηκες για κάποιο λόγο. Μιλάω για άτομα τα οποία απλά έσβησαν, ξέφτισαν…

Με αυτές τις σκέψεις να στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να ορίσεις τον φίλο, τον κολλητό, τον γνωστό. Τελικά τι είναι αυτό που κάνει τον γνωστό φίλο και τον φίλο κολλητό? Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για τα upgrades και downgrades? Τι πρέπει να κάνει κάποιος για να μείνει στη μεγάλη κατηγορία? Πως ξεχωρίζεις τα μεγάλα ταλέντα και τα ανεβάζεις κατηγορία χωρίς να τα αφήσεις “να ψηθούν” στις μικρότερες κατηγορίες? Αξίζει να τους προβιβάζεις όλους και να τους πετάς έναν έναν? Αξίζει να τους κρατάς όλους στο ψυγείο και να τους βγάζεις έναν έναν?

Φυσικά και γνωρίζω πως δεν υπάρχει μεθοδολογία. Εξάλλου τα παραπάνω ερωτήματα είναι μόνο για να καταφέρω να αποδώσω την αίσθηση. Τις περισσότερες φορές δρούμε παρορμητικά, διαισθητικά και από συνήθεια (τις παρέες από συμφέρον δεν τις εξετάζω, είναι άλλη κατηγορία). Και είναι αυτή η συνήθεια που μας προστατεύει από τις κακοτοπιές και μας στερεί παράλληλα ευκαιρίες… Αλήθεια πόσους φίλους έχετε???

Εδώ και μερικά χρόνια που λέτε, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ένα ερώτημα στριφογυρίζει στο μυαλό μου.

“Τι στο διάολο γιορτάζουμε την 28^η Οκτωβρίου? Την έναρξη ενός πολέμου?”.

Ξέρω, ξέρω, θα μου απαντήσετε ότι και βέβαια δεν γιορτάζουμε την έναρξη ενός πολέμου, αλλά τον ηρωισμό μας που είπαμε ΟΧΙ απέναντι στο στους παντοδύναμους κακούς και που τολμήσαμε να τους κοιτάξουμε στα μάτια περήφανα (κάτι σαν τη σταχτοπούτα Βιγιαρεάλ απέναντι στην βασίλισσα Ρεαλ).

Το τρώω και αυτό και κάθομαι στα αυγά μου. Και μετά αρχίζω και κάνω άλλες περίεργες σκέψεις.. Ποια μέρα απελευθερωθήκαμε από τους Γερμανούς? Πότε τελείωσε ο 2^ος παγκόσμιος πόλεμος? Θα μου πείτε δεν έληξε για όλους ταυτόχρονα. Γιατί άρχισε για όλους ταυτόχρονα? Εξάλλου τίποτα δεν γινότανε τότε ταυτόχρονα παντού (Μα δεν είναι σαν τις κυκλοφορίες ταινιών του Χόλλυγουντ  με τις επίσημες πρεμιέρες?).

Αλλά έστω και συμβολικά, ποια ήταν η μέρα που κατέβηκε η γερμανική σημαία από την Ακρόπολη? Η συμβολική λήξη του πολέμου βρε παιδί μου. Αν θέλουμε γιορτάζουμε την έναρξη (που είπαμε δεν γιορτάζουμε την έναρξη κλπ κλπ) δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να γιορτάζουμε και τη λήξη? Την ημέρα που έκανε χαρούμενους και έδωσε όραμα σε όλους τους έλληνες? (Ο κακόβουλος μπορεί να την χαρακτηρίσει και μέρα που άρχισαν οι έλληνες να φαγώνονται μεταξύ τους περισσότερο από ότι φαγωνότανε με τους γερμανούς αλλά τέλος πάντων…) Και άντε σου λέω ότι “δεν αφήνει το κεφάλαιο, επειδή έχουμε πολλές αργίες σαν χώρα” και μπλα μπλα. Δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να γνωρίζουμε την ημέρα που θεωρήθηκε ότι τελείωσε ο πόλεμος για την Ελλάδα? Γιατί τέτοια υποβάθμιση του θέματος? Γιατί περνάει στο ντούκου στα σχολεία αλλά γίνονται μεγαλογιορτές για το ΟΧΙ? Στην τελική θέλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας απλά να τσαμπουκαλεύονται ή τι μπορούν να κερδίσουν αν τσαμπουκαλεύονται?

Σημείωση:

Με βάση κάτι σκόρπια που βρήκα από εδώ και από εκεί στο ιντερνέτι, η αποχώρηση των γερμανών άρχισε στις 04/09/1944 και η απελευθέρωση της Αθήνας έγινε στις 12/10/1944.

ΟΥΡΤ!
ΚΑΤΙΝΕΣ! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΡΕ?
(Ακόμα δεν ηρεμήσαμε κάνω και πλακίτσες ο άχρηστος!)

Πολλά για σόλο διακοπές ακούω τώρα τελευταία και αναπόλησα ένα από τα πιο όμορφα τριήμερα που έχω περάσει. Για χρόνια ήμουν μόνιμος κάτοικος του βροχερού νησιού. Σε κάποια φάση θεώρησα ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να εγκαταλείψω τη Βρετανία και να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη. Η απόφαση πάρθηκε και άρχισα να κάνω τις απαραίτητες δουλειές για να μπορέσω να φύγω, πάρτια, κλάμπια, ξαναπάρτια, ξενύχτια και το γενικό κυνηγητό με τους ανώνυμους αλκοολικούς που επιμένανε να μας εντάξουν όλους στην ομάδα τους (βρε δε θέλουμε καλά είμαστε κλπ).

Σε μία νηφάλια στιγμή θυμήθηκα μία δήλωση που είχα κάνει όταν είχα πατήσει στο νησί. “Εγώ από τη χώρα δεν φεύγω αν δεν πάω στο Εδιμβούργο!”. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα πόσο την εννοούσα αυτή τη φράση. Περίεργα καμπανάκια αντηχήσανε μέσα μου.. Πότε στο διάολο περάσανε τόσα χρόνια? Φεύγω? Σίγουρα δεν έχω πάει? Καλά τι σκατά έκανα τόσα χρόνια?

Η γνωστή αναβλητικότητα είχε χτυπήσει πάλι.. Δεν βαριέσαι τη μία, εξεταστική την άλλη, δουλειές την παράλλη, θα πάμε άλλη φορά για να μπορέσει να έρθει ο/η Χ κλπ κλπ. Με κάτι τέτοιες μαλακίες δεν είχα πάει στο Εδιμβούργο! Μέσα σε αυτή τη δίνη σκέψεων ανακοινώνω στους τριγύρω:
-Αύριο πάω Εδιμβούργο.
-Ε?
-Είχα πει πως δεν φεύγω από τη χώρα αν δεν πάω στο Εδιμβούργο.
-Μόνος?
-Όποιος γουστάρει έρχεται.
-Να το δούμε.. έχουμε και το πάρτι το Σάββατο.
-Το Σάββατο θα είμαι πίσω.

Ξεκίνησα την άλλη μέρα το μεσημέρι. Ένας σάκος, ένα βιβλίο και το minidisc. Οι τρεις μας. Περίεργο συναίσθημα.. “Πού πας ρε μαλάκα σαν το μπούφο?” σκεφτόμουνα από τη μία Destiny Calling από τον μικρόδισκο. Δεν υπήρχε περίπτωση να το ακυρώσω. Άσε που άρχιζα να γουστάρω τρελά τη φάση.

Ευχάριστη η διαδρομή του τρένου. Και εκεί που διάβαζα το βιβλίο μου, να και αναφορά στο Εδιμβούργο. Έψαχνε λέει ο τύπος που το έγραψε για ένα πολύ σπάνιο βιβλίο και τελικά του το βρήκε ένας τυπάκος που είχε ένα βιβλιοπωλείο στο Εδιμβούργο, το Bookworm. Τελείωσε λέω, σημάδι είναι! Είναι σωστή η κίνησή μου.

Φτάνω εκεί βραδάκι. Κάτσε να δούμε πώς θα βρω το ξενοδοχείο που είχα κλείσει την προηγούμενη από το ιντερνέτι. Ήταν στο κέντρο, σχετικά κοντά στον σταθμό. Εξοπλισμένος με χάρτες, πυξίδες, αστρολάβους, σονάρ, ραντάρ, ηλίθιο τουριστοβλέμμα και αίσθηση προσανατολισμού ξεκινάω για το ξενοδοχείο. Στα μισά της διαδρομής η κλασσική βροχή. Τελικά δεν είναι η κλασσική βρετανοψιχάλα. Είναι βροχή, κολοβροχή δυνατή και το ξενοδοχείο δεν υπάρχει. Μα το είχα υπολογίσει.. Άντε άνοιγε χάρτες σαν τον ηλίθιο μέσα στη νύχτα και τη βροχή. Χάρτες, βροχή και ένας ηλίθιος να περπατάει γύρω γύρω το τετράγωνο. Τελικά ο ηλίθιος καταφέρνει να βρει το ξενοδοχείο του, μούσκεμα μεν, ευτυχής δε. Το ίδιο βράδυ εξερεύνηση στην πόλη. Μάζευα φυλλάδια, κοιτούσα τους δρόμους, περπατούσα πάνω τους, σχεδίαζα το επόμενο πρωί.

Το πρωινά ήξερα που πήγαινα. Στο κάστρο, στο μουσείο του ουίσκυ, στις κατακόμβες στην καρδιά στον πεζόδρομο που φτύνουν μέσα οι ντόπιοι. Στο ενδιάμεσο στάσεις σε παμπ για τσιμπολόγημα και καμιά μπύρα και καμιά κουβέντα με κανένα ντόπιο (αν καταλάβαινες τι σου έλεγε). Μέσα σε ένα από αυτά τα ενδιάμεσα και αφού είχα βαρεθεί τα τουριστικά, μου έρχεται η ιδέα. “Δεν πάω να βρω το bookworm?”. Έτσι από περιέργεια και μόνο. Υπάρχει ή γράφει παπαριές ο τύπος?

Διεύθυνση, έχουμε. Ξαναμαναχαρτες λοιπόν. Το μόνο σίγουρο ότι δεν είναι στο τουριστικό κέντρο της πόλης. Δεν βαριέσαι… Λεωφορείο και φύγαμε. Κατεβαίνω σε μία στάση και παίρνω το υπόλοιπο με τα πόδια. Η εικόνα μου ψιλοαστεία. Ο μαλάκας τουρίστας που χάθηκε στις μη τουριστικές περιοχές. Περπατώντας να και το Bookworm, μέσα για ψώνια! Είχε καλά βιβλιαράκια στα μεταχειρισμένα. Διαλέγω μερικά, πάω στο ταμείο με ρωτάει ο τύπος ψιλοφρικαρισμένος:
-Πώς βρέθηκες εσύ, τουρίστας άνθρωπος εδώ?
-Είχα ένα καλό recommendation.
-Είσαι έλληνας? (με περίεργο χαμόγελο..)
-Ναι.

Γελάει παραπάνω. Ο Pantelis? μου λέει. Γελάω, με ρωτάει αν έβγαλε τελικά το βιβλίο και βγάζω και του το δείχνω μέσα από το σάκο μου. Εντυπωσιάστικε.. Πότε θα το μεταφράσει στα αγγλικά με ρωτάει. “Καλά, τραγούδα εσύ” σκέφτομαι μέσα μου.. Γελάμε, πληρώνω και φεύγω.

Στοιχειωμένη πόλη το Εδιμβούργο. Λέγεται πως είναι η πιο στοιχειωμένη στη Βρετανία. Και όταν ακούς για την ιστορία της δεν δυσκολεύεσαι να καταλάβεις το γιατί. Τι κυνήγια μαγισσών, βασανίστρια γενικά από πολιτισμό άστα να πάνε. Και μιλάμε για εποχές 1400+. Σε πιάνει το ελληναρίστικο όταν ακούς για τέτοιες καφρίλες και συλλογίζεσαι ότι οι δικοί μας χτίζανε παρθενώνες και εφαρμόζανε μίας μορφής δημοκρατία 2000 χρόνια πριν. Στο καπάκι βέβαια σε πιάνει κατάθλιψη και ντροπή όταν συλλογίζεσαι πώς είναι δυνατόν να ήσουν τόσο μπροστά και να έχεις καταφέρει να μείνεις τόσο πίσω…

Και φυσικά τη στοιχειωμένη τους ιστορία και τις καφρίλες τους οι σκωτσέζοι ξέρουν να τα εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο τρόπο. Σιγά μη χάνανε την ευκαιρία να βγάλουν λεφτά, σκωτσέζοι είναι στην τελική! Αμέτρητες τουρ στις στοιχειωμένες κατακόμβες και διηγήσεις για φαντάσματα και τα συναφή. Παρών φυσικά και η αφεντιά μου, αρχίζουμε να χωνόμαστε σε κάτι κατακόμβες και να μας διηγείται ιστορίες από μεσαιωνικά καφριλίκια. Τελειώνει η φάση όπου μου αφήνει μια ξενέρωτη μπλιαχ αίσθηση. Και εκεί που τριγυρίζω στους δρόμους βλέπω ένα πλακάτ για άλλο στοιχειωμένο τουρ στο παλιό νεκροταφείο στις 11 το βράδυ! The Black Mausoleum. Διαβάζω λίγο παραπάνω για την περίπτωση και έλεγε κάτι για πολτεργκάιστ και ότι είναι κλειδωμένο το νεκροταφείο γιατί έχουν γίνει σκηνικά, μπαίνεις με δικιά σου ευθύνη κλπ. Ίσως έχει ενδιαφέρον λέω, αν δεν έχω μπλέξει με τίποτα καλύτερο μέχρι τις 11 πάω.

Και δεν έμπλεξα τελικά. Οπότε 11 το βράδυ ήμουν εκεί. Για την ατμόσφαιρα και μόνο λέει. Μας διηγηθήκανε πως ξεθάβανε παράνομα το βράδυ τα πτώματα τα οποία πουλούσανε στο πανεπιστήμιο (το οποίο φυσικά τα αγόραζε επίσης παράνομα) για να μελετήσουν ανατομία. Από εδώ πηγάζουν και διάφοροι θρύλοι και ιστορίες, αφού ήταν πολύ πιο εύκολο να βγάλεις μια φαντασματοβρώμα από το να παραδεχτείς ότι τα προφέσορια ξεθάψανε τον μπάρμπα που είχε θαφτεί προχθές. Παρόλα αυτά ο κόσμος ήταν λίγο ψαρωμένος και ήταν και κάτι γκόμενες που με κοιτούσανε περίεργα γιατί τριγύριζα και τραβούσα φωτογραφίες. Δεν καταλαβαίνω, λες και τους είπε κανείς ότι θυμώνουν τα φαντάσματα όταν τα βγάζεις φωτογραφία! Φυσικά και δεν είδα κανένα και δεν αντιλήφθηκα κανέναν να είδε. Κάνανε και μια απόπειρα να μας τρομάξουνε στο τέλος, μερικοί χεστήκανε επάνω τους, εγώ τινάχτηκα αρχικά και σαπίστικα στο γέλιο και τελικά γελάσαμε όλοι μαζί και καληνυχτιστήκαμε.

Μετά από τέτοια “τρομάρα” χρειαζόμουν μερικά ουίσκυ. Τι σκατά έμαθα στο μουσείο, πήγα για διαγώνισμα. Σε μία επίσης στοιχειωμένη (και καλά) παμπ είπα να δοκιμάσω τα μάλτ στην πηγή. Τα πήρα στη σειρά. Ευτυχώς είναι πολύ μικρές οι μερίδες τους. Με παίρνει γραμμή και η μπαργούμαν τι κάνω, οπότε μου λέει να μην πάρω τα 3 επόμενα που ήτανε στη σειρά μετά από αυτό που έπινα και να δοκιμάσω το τέταρτο. Είχε δίκιο, πολύ καλό και κυκλοφορεί και στο Ελλαδιστάν, Dalwhinnie για όποιον ενδιαφέρεται. Ψιλοκουδούνι από τα ξίδια επέστρεψα τελικά στο ξενοδοχείο και την επομένη αναχώρησα ξανά για το Μάντσεστερ. Όχι τίποτα αλλά είχαμε και πάρτι το βράδυ.

Εκεί που νόμιζα πάντως ότι θα σέρνομαι στο πάρτι, ήμουν γεμάτος ενέργεια. Τα μάλτ είχαν δώσει τη θέση τους στο Jagermeister (πότιζα τον κόσμο σφηνάκια) και η διάθεσή μου ήταν σούπερ. Γιατί είχα κάνει κάτι που το ήθελα καιρό χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς να περιμένω κανέναν να με ακολουθήσει. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια το συναίσθημα να κινείσαι σε έναν άγνωστο χώρο, να κάνεις τουρισμό μόνος σου. Βλέπεις πράγματα που δεν τα βλέπεις αν είσαι με παρέα γιατί απλά δεν θα τα πρόσεχες, θα σου αποσπούσανε την προσοχή. Γνωρίζεις πτυχές του εαυτού σου που δεν γνώριζες και συμφιλιώνεσαι μαζί τους. Αισθάνεσαι ότι ζεις και αφομοιώνεσαι από την πόλη γιατί είσαι εσύ και η πόλη, κανένας άλλος.

Μερικές φορές πραγματικά ντρέπομαι για τη χώρα μας και το γεγονός ότι είμαι Έλληνας. Ειδικά όταν έχει να κάνει με θέματα προτεραιότητας και γενικότερα οποιουδήποτε είδους “ουρά” (σούπερ μάρκετ, τράπεζες κλπ.). Αν δεν προσπαθεί κάποιος να σου φάει τη θέση, φαινόμενο το οποίο έχει κάπως περιοριστεί τα τελευταία χρόνια, σίγουρα δεν πρόκειται να προσφέρει τη σειρά του σε περίπτωση που ο υπάλληλος απευθυνθεί από λάθος πρώτα σε αυτόν. Θα φάει τη σειρά του φουκαρά που περιμένει και κατά 99% αν του πεις κάτι, θα ρίξει το σφάλμα στον υπάλληλο! Μάλιστα, είμαστε επιπλέον και κότες να πάρουμε ευθύνη των πράξεών μας!

Αλλά αυτά είναι πταίσματα σε σχέση με τα έκτροπα που συμβαίνουν στους αυτοκινητόδρομους. Ο Έλλην πίσω από το τιμόνι μεταμορφώνεται! Ελευθερώνει το ζώο που κρύβει μέσα του! Γίνεται θηρίο, αγρίμι μέσα σε κλουβί (αυτοκίνητο). Θα κορνάρει, θα βρίσει, θα χωθεί, θα παρανομήσει, θα βάλει σε κίνδυνο τα πάντα που βρίσκονται σε ακτίνα μέτρων από το κλουβί του και όλα αυτά γιατί? Για να βρεθεί ένα κλουβί πιο μπροστά!

Δεν καταλαβαίνω τίποτα πλέον… Προς τι ο σεληνιασμός, γιατί τόση βιασύνη? Σε όλα τα επίπεδα.. Δηλαδή εξαρτόμαστε από το 5-λεπτο? ΟΛΟΙ? Ένας, δύο, τρεις, μπορεί όντως να βιάζονται. Αλλά ΟΛΟΙ??? Και μην μου αρχίσουν πάλι οι Ελληναράδες ότι οι ξένοι είναι έτσι και αλλιώς. Έχουν 1000 στραβά που δεν έχουν οι Έλληνες. Αλλά στο θέμα της σειράς και της προτεραιότητας είναι όλοι τους πιο κύριοι.

Δεν είναι ότι έγινε κάτι σημαντικό αν σου φάει κάποιος τη σειρά. Η κουτοπονηριά και το ψευτονταηλίκι είναι που με πειράζουν. Έλα ζήτησέ μου τη σειρά μου και θα σου την δώσω ευχαρίστως και χωρίς να σου ζητήσω το λόγο. Μη με αγνοείς όμως. Μην το παίζεις ότι δεν με είδες, ξέρω ότι με είδες. Μην το παίζεις αθώα περιστερά, ξέρεις πολύ καλά τι κάνεις. Αν θες, κοίτα στα μάτια όλους τους συνανθρώπους σου και πες τους “Είστε όλοι ΠΟΛΥ μαλάκες που περιμένετε!” και μετά πήγαινε πρώτος στη σειρά. Αλλά όχι άλλο δήθεν και όχι άλλο την πάπια.. Ας αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι σε μερικά απλά θέματα και ίσως κάποτε γίνουμε και Άνθρωποι..

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι εδώ μέσα έχετε ψάξει για δουλειά, ή τουλάχιστον έχετε διαβάσει αγγελίες. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτές τις αγγελίες στο Ελλαδιστάν. “Μισθός αναλόγως προσόντων”, “Ικανοποιητικές αποδοχές”, “Καλές απολαβές + bonus” κλπ. Δηλαδή καμία εταιρία στην Ελλάδα δεν δουλεύει με προϋπολογισμό? Αντί δηλαδή να σχεδιάζουμε την καρέκλα και να ψάχνουμε τον σωστό κώλο να τη γεμίσουμε, προσπαθούμε να φέρουμε την καρέκλα στα μέτρα του κώλου που βρήκαμε? Στις πολιτισμένες χώρες, συνήθως βλέπεις αγγελίες με ετήσιες απολαβές. Και δεν μιλάω μόνο για υπαλλήλους.. μιλάω για αγγελίες μεγαλοστελεχών με μισθούς εκατοντάδων χιλιάδων πολλές φορές.

Είμαι η Χ εταιρία και θέλω έναν άνθρωπο να μου κάνει ΑΥΤΗ τη δουλειά και είμαι διατεθειμένος να πληρώσω ΤΟΣΟ. Το “αναλόγως προσόντων “τι είναι δηλαδή? Αν ο υποψήφιος δηλαδή έχει 4 διδακτορικά και 10 χρόνια προϋπηρεσία στη NASA θα πάρει παραπάνω? Να καταλάβω δηλαδή.. Γιατί εκεί παίζει η άλλη καραμέλα του “Έχετε πολλά προσόντα και δεν μπορούμε να σας πληρώσουμε”.

Και πας μετά για συνέντευξη και έρχεται το κλασσικό,

- Πόσα θέλετε?.

- 19.000 € καθαρά το μήνα, 67% των μετοχών της εταιρίας, 100.000 € μπόνους υπογραφής, μία Corvette, τη μάνα σου και τον πατέρα σου.

Δηλαδή καλούμαι να κάνω κουμάντο στο μαγαζί του? Νομίζω ότι έχουν το μαχαίρι, έχουν και την πίτα.. Εγώ θα τους πω πόσο θα την κόψουν? Που βρισκόμαστε? Στο παζάρι του Πεκίνου? Τι ψάχνουνε δηλαδή να βρούνε? Κάποιον που μπορεί να κάνει τη δουλειά ή κανένα μαλάκα που θα δεχτεί να πάρει τη θέση με 200€ λιγότερα?

Και το αστείο συνεχίζεται με τη μυστικοπάθεια που υπάρχει στην Ελλάδα σχετικά με τους μισθούς. Όλοι θέλουν να το συζητήσουν, κανένας δεν βγάζει νούμερα στη φόρα. Όλοι μιλάνε με μεταβλητές, διανύσματα, διαφορικές εξισώσεις, υποθετικά σενάρια, παραδείγματα με τον μισθό του Χ φίλου τους, όλα αυτά για να μη βγει κανένα νούμερο στη φόρα.

Και φυσικά δεν μιλάω για επιχειρηματίες οι οποίοι φοροδιαφεύγουν, οπότε είναι λογικό να μην πολυμιλάνε αφού και οι τοίχοι έχουν αυτιά. Μιλάω για υπαλλήλους.. για ανθρώπους με ΙΚΑ, μισθωτούς υπαλλήλους των οποίων οι απολαβές είναι ξεκάθαρες απέναντι στο κράτος και δεν έχουν να φοβηθούν ούτε ΣΔΟΕ ούτε τίποτα. Για να μην δημιουργούνται δυσαρέσκειες και παρεξηγήσεις λέει.. Γιατί να παρεξηγηθώ ρε χάχα? Επειδή ο Χ συνάδελφος παίρνει παραπάνω από εμένα? Μαγκιά του! Γιατί βγάζει τη μισή δουλειά από αυτή που βγάζω εγώ? 2 φορές μαγκιά του!

Κρατάει κάποιος κανένα δεμένο κάπου? Νομίζεις ότι αξίζεις παραπάνω? Ζήτησέ τα και αν δεν τα πάρεις πήγαινε αλλού να τα πάρεις. Αυτή είναι η ελεύθερη αγορά. Το κίνητρο είναι δηλαδή το πόσα παίρνει ο άλλος? Βάλε έναν στόχο με τον εαυτό σου και κυνήγα τον. Ο άλλος μπορεί να τα παίρνει γιατί είναι βύσμα, γιατί είναι γλύφτης, γιατί είναι παπατζής, γιατί κάνει καλές πίπες, γιατί είναι καλύτερος από εσένα, γιατί είναι πιο τυχερός από εσένα.. Δεν σε αφορά… Τον ζηλεύεις? Κάνε τα ίδια.. Δεν μπορείς? Δεν θες? Τότε προς τι η γκρίνια? Μόνο το μισθό του θες?

Επίλογος. Καλύτερα να ξυπνήσουμε. Η μυστικοπάθεια ευνοεί μόνο τους εργοδότες. Θολώνουν την εικόνα της αγοράς ώστε κανένας από τους υποψήφιους εργαζόμενους να μην είναι σίγουρος για τις επιλογές του. Και σε συνδυασμό με την ανεργία και την ακρίβεια που υπάρχει καταφέρνουν όχι μόνο να έχουν τα πρόβατα να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά να αλληλοτρώγονται και μεταξύ τους.

Ήταν κάποτε ένας Ινδιάνος ο οποίος ζούσε δίπλα στη θάλασσα με τη γυναίκα του. Τυπική λιτή ινδιάνικη ζωή, κάθε μέρα ο ινδιάνος ψάρευε 2 ψάρια, ένα για τον εαυτό του και ένα για τη γυναίκα του. Τα βράδια του τα περνούσε με τον τυπικό ινδιάνικο βαρετό τρόπο, αραλίκι, πίπα της ειρήνης, σαμανοτελετές με τους ινδιάνους από το παρακάτω αντίσκηνο κλπ.

Μια μέρα εκεί που ψάρευε τον πλησιάζει ένας αμερικανο-γιαπι-επιστρέφω-στη-φυση-για-3-μέρες τύπος. Τον είχε παρατηρήσει που ψάρευε τα 2 του ψάρια οπότε κάθετε δίπλα του και τον ρωτάει:

- Γιατί ψαρεύεις 2 ψάρια?

- Ένα για εμένα και ένα για τη γυναίκα μου.

- Και γιατί δεν ψαρεύεις 10 ψάρια?

- Γιατί να ψαρεύω 10 ψάρια?

- Θα τρως 1 εσύ, 1 η γυναίκα σου και θα πουλάς τα 8 για να βγάζεις χρήματα.

- Και μετά?

- Θα το κάνεις αυτό για λίγο καιρό μέχρι να μαζέψεις χρήματα για να πάρεις μία βάρκα.

- Και μετά?

- Με τη βάρκα θα μπορείς να ψαρεύεις 100 ψάρια. Θα τρως 1 εσύ, 1 η γυναίκα σου και θα πουλάς τα 98 βγάζοντας περισσότερα χρήματα.

- Και μετά?

- Αφού το κάνεις αυτό για λίγο καιρό, θα έχεις μαζέψει αρκετά χρήματα για πάρεις ένα καΐκι.

- Και μετά?

- Με το καΐκι θα μπορείς πλέον να βγαίνεις στα ανοιχτά και να ψαρεύεις 1000 ψάρια την ημέρα. Θα τρως 1 εσύ, 1 η γυναίκα σου και θα πουλάς τα 998 βγάζοντας περισσότερα χρήματα.

- Και μετά?

- Θα το κάνεις αυτό για λίγο καιρό, θα αγοράσεις και άλλα καΐκια μέχρι να κάνεις έναν μικρό στόλο από αλιευτικά.

- Και μετά?

- Με το στόλο θα μπορείς να ψαρεύεις 10.000 ψάρια την ημέρα. Θα τρως 1 εσύ, ένα η γυναίκα σου και θα πουλάς τα 9.998 βγάζοντας πολλά χρήματα.

- Και μετά?

- Δεν έχει μετά. Θα έχεις ένα δικό σου στόλο από αλιευτικά. Θα είσαι πλούσιος, θα δουλεύουν άλλοι για εσένα και εσύ θα κάθεσαι.

- Γιατί τώρα τι κάνω???

Καλά καθόμουν στον καναπέ μου, είχα αρχίσει να σκουντουφλάω και από τη νύστα και να χαζοκοιμάμαι, “Ωραία” σκέφτόμουνα.. “Θα κοιμηθώ και νωρίς σήμερα.. πριν τις 12 μετά από αρκετό καιρό”.

Και βαράει το ρημαδιασμένο το τηλέφωνο, το σηκώνω μέσα στη ζαλούρα μου, δώδεκα και κάτι. Ήταν ένας φίλος που δουλεύει σε περιοδικό αυτοκινήτου…

-Έλα μου λέει, σε ξύπνησα?
-Όχι του λέω (το κλασσικό ψέμα) απλά είμαι έτοιμος να την πέσω..
-Έχω μία Corvette για τεστ, αλλά δεν θα την κρατήσω πολλές μέρες, να έρθω να σε μαζέψω?

Μικρή παύση, μου την είχε ταγμένη πολύ καιρό τώρα και μάλλον δεν θα είχα άλλη ευκαιρία..

-Δε γαμιέται λέω, έλα!

Το αμάξι είχε μεγάλη πλάκα, χουλιγκανισμός κανονικός! Καταπίνει το δρόμο… Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι πως ένα βράδυ είπα και εγώ να κοιμηθώ νωρίς.. Δε με θέλει μαλλον, δε με θέλει…

Και αύριο το πρωί θα στριφογυρίζω στο κρεβάτι και θα βρίζω το ξυπνητήρι.. Θα αναρωτιέμαι “άξιζε να χαλάσω τον ύπνο μου”? Δεν ξέρω.. αλλά δύσκολα θα συγχωρούσα τον εαυτό μου αν επέλεγα την ξενέρωτη οδό. Όχι βέβαια πως το να πας μια γρήγορη βόλτα με ένα supercar είναι κάτι σημαντικό. Αλλά είναι αυτά τα μικρά πράγματα στη ζωή, το αλατοπίπερο που λέμε.. Μικρές στιγμές μεταξύ φίλων που τις συζητάς μετά από χρόνια και σχηματίζεται ένα χαμόγελο νοσταλγίας στο πρόσωπό σου…

Για να πάει καλά το ΣΚ και να φέρουμε τύχη στην Άννα Βίσση για την Eurovision.

Η παρακάτω φωτογραφία έχει κάνει τον γύρο του κόσμου 12 φορές και φέρνει καλή τύχη σε όποιον την έχει μαζί του. Μην την αγνοήσετε είναι πολύ ισχυρή. Ένας άνθρωπος από το Ιράκ έστειλε την φωτογραφία σε 133 ανθρώπους, την επόμενη μέρα μπήκανε οι Αμερικάνοι και έσωσαν τη χώρα. Η φωτογραφία είναι ευλογημένη από τον Χριστόδουλο. Προωθήστε τη φωτογραφία σε όσο περισσότερους ανθρώπους μπορείτε.

ΥΓ. RD thanks για την έμπνευση.

We are trying to take over the Blog!!!!!